Tylko obiektywne przyczyny uzasadniają odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych na czas określony i tych pracujących na stałe. Dotyczy to także przepisów, na podstawie których umowy terminowe – po spełnieniu określonych warunków – przekształcają się w stałe kontrakty. Ich stosowanie nie może prowadzić do dyskryminacji pracowników, którzy na podstawie tych regulacji otrzymają umowę o pracę na czas nieokreślony.
Tak wynika z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 18 października 2012 r. (C-302/11). Sprawa dotyczyła włoskich urzędniczek, które były zatrudnione na czas określony, a następnie otrzymały od urzędu stałe umowy, bo spełniły określone warunki dotyczące czasu trwania zatrudnienia oraz procedury zastosowanej przy ich rekrutacji. Jednak po przekształceniu umów w stałe ich wynagrodzenie ustalono z pominięciem stażu pracy nabytego w trakcie zatrudnienia na czas określony. Włoska Rada Stanu zwróciła się do TSUE o odpowiedź na pytanie, czy takie rozwiązanie jest zgodne z porozumieniem ramowym z 18 marca 1999 r. w sprawie pracy na czas określony (Dz.U. L 175, s. 43).
Trybunał uznał, że zgodnie z zasadą niedyskryminacji zawartą w wymienionym porozumieniu pracownicy zatrudnieni na czas określony nie powinni być traktowani w sposób mniej korzystny niż ci pracujący na stałe jedynie z tego powodu, że wykonują swoje obowiązki terminowo. Zróżnicowane traktowanie jest w takich przypadkach możliwe wyłącznie ze względu na obiektywne powody. Okoliczność, że pracownik zatrudniony na czas określony ukończył służbę na podstawie terminowej umowy, nie jest powodem obiektywnym. Niezasadne byłoby twierdzenie, że już sam tymczasowy charakter zatrudnienia wystarczy do odmiennego traktowania pracowników zatrudnionych na czas określony i na stałe.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.