Ustawa o rachunkowości nie nakazuje inwentaryzować niskocennych składników majątku, które były bezpośrednio zaliczane w koszty. Jak natomiast postępować z niskocennymi środkami trwałymi, które zostały zamortyzowane jednorazowo? Czy należy je inwentaryzować? Jeżeli tak, to jakimi metodami?
Spółka może w swojej polityce rachunkowości określić wartość aktywów, poniżej której każdorazowy zakup takiego składnika aktywów ujmowany będzie bezpośrednio w rachunku zysków i strat. Takie aktywa to niskocenne składniki majątku. Spółka może również zdecydować na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości, że niektóre długoterminowe aktywa zaliczy ze względu na ich wartość do środków trwałych o niskiej jednostkowej wartości i jednorazowo je umorzy. Różnica pomiędzy tymi dwoma rodzajami aktywów polega m.in. na zapisach w ewidencji: niskocennych składników majątku nie ma w ewidencji środków trwałych, a środki trwałe o niskiej jednorazowej wartości figurują w rejestrze jako całkowicie (jednorazowo) umorzone (często jako tzw. wyposażenie).
Zgodnie z art. 26 ust. 1 jednostki są zobowiązane do przeprowadzenia inwentaryzacji posiadanych przez siebie aktywów bez względu na ich wartość i status w księgach. Jednorazowo umorzone środki trwałe są nadal środkami trwałymi spółki figurującymi w ewidencji środków trwałych, podlegającymi ogólnym przepisom o inwentaryzacji. Są one tak samo traktowane jak wszystkie inne całkowicie umorzone, lecz nadal używane rzeczowe aktywa trwałe. Spółka zatem ma obowiązek je zinwentaryzować.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.