Jak przepisy podatkowe regulują kwestię partnerstwa publiczno-prywatnego

Partnerstwo publiczno-prywatne rozumiane jako wieloletnia współpraca podmiotu publicznego z partnerem prywatnym wykorzystywane jest od wielu lat w różnych krajach. Szczególnie mocno partnerstwo to rozwinęło się w Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Portugalii, a także poza Europą (Kanada, USA, Australia). Doświadczenia tych krajów wskazują, że przedsięwzięcia w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego realizowane są taniej i szybciej, a jakość usług publicznych znacznie wzrasta.

Jedną z podstawowych cech partnerstwa jest oszacowanie i podział ryzyka między stronami transakcji. W wyniku prowadzonych negocjacji część ryzyka przejmuje na siebie partner prywatny. Im więcej ryzyka przejmie, tym wyższe będzie jego wynagrodzenie. Jednym z takich ryzyk jest ryzyko podatkowe. Analiza zapisów ustaw podatkowych, w kontekście partnerstwa publiczno-prywatnego, rodzi istotne wątpliwości. Polski system podatkowy w porównaniu z systemami innych państw europejskich wydaje się przede wszystkim mało stabilny. Częste nowelizacje przepisów, niejasne zasady opodatkowania wielu procesów zachodzących w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego, sprzeczne interpretacje organów podatkowych, zapadających na tle takich samych stanów faktycznych, powodują, że ryzyko podatkowe wyceniane będzie bardzo wysoko. Innymi słowy, jeżeli przejmie je podmiot prywatny, jego wynagrodzenie może istotnie wzrosnąć.