Magazyn na weekend

Okropności wojny – niby nic nowego. Tyle że Putin znów wpuszcza do Europy upiora, którego miało tu już nigdy nie być: systemowy terror jako sposób prowadzenia walki, a nie krwawy eksces sfrustrowanych żołnierzy.

Według obiegowej opinii, powtarzanej często przez media, nasza zdolność do skupienia się spadła z 12 s w 2000 r. do 8 s obecnie. Miałoby to nas plasować pod względem umiejętności koncentracji niżej od złotej rybki. Ta popularna mądrość ma swoje źródło w raporcie przygotowanym kilka lat temu przez kanadyjski oddział Microsoftu. Problem w tym, że – jak wykazali factcheckerzy – jego ustalenia były oparte na sfabrykowanych danych.

Z mediów społecznościowych znikają proukraińskie treści, a ich przywrócenie graniczy z cudem

Kurs edukacji dla bezpieczeństwa widziałabym raczej jako obóz dla uczniów prowadzony przez doświadczonych surwiwalowców czy instruktorów harcerskich, a nie zwykłą lekcję z przepisywaniem do zeszytu rodzajów alarmów. 

Od dobrych kilku dekad uczucie niepewności nie było tak dojmujące, a równie przytłaczające jest przekonanie, że nie wiadomo, co znajduje się za horyzontem

Warszawscy naukowcy opracowali enzybiotyk do zwalczania bakterii opornych na antybiotyki.

Bardzo ważne jest, aby kraje graniczące z Ukrainą nie przeciążyły własnych systemów opieki zdrowotnej. Ze Stellą Kyriakides rozmawia Klara Klinger.

Roztaczając wizje korzystnego wpływu uchodźców na stan FUS, cieszymy się, że znalazła się metoda gaszenia pożaru, któremu wciąż jeszcze moglibyśmy zapobiec.

Tak jak zwolennikom QAnona nie przeszkadza ani brak dowodów, ani kolejne fakty przeczące ich tezom, tak wyznawcom tezy o zamachu nie przeszkadzają niedorzeczności wygłaszane przez Antoniego Macierewicza.

Złość to naturalna reakcja, ale trzeba energię z tej złości odpowiednio ukierunkować. Na wroga. Teraz naszą rolą jest przygotować młode pokolenie na przyszłość. By miało świadomość tego, co się dzieje.

Ta książka to filozoficzne rozliczenie z okresem „masochistycznej fascynacji czerpanej z wyobrażenia o byciu poskramianym i europeizowanym”. Łukasz Moll nazywa ten czas „dziecięcą chorobą” albo „młodzieńczym buntem wobec starości i nuworyszowskim zachwytem nad nowością”. Filozof pozornie rozlicza samego siebie. Choć przecież wiemy, że wyrzut ma dużo szerzej zakrojonego adresata.

W uzależnionej od rosyjskiego gazu Europie trwa ostry spór. Kraje takie jak Polska chciałyby szybkiego i całkowitego odcięcia dostaw surowca ze Wschodu. Wiele ważnych państw UE blokuje jednak takie decyzje, bojąc się negatywnych konsekwencji. A gdyby tak zamiast embarga wprowadzić dodatkowe cła?

Zachód zostaje sam w walce z Rosją. Naszego osamotnienia nie zauważamy, poirytowani własnymi kontrowersjami wobec postawy Berlina, Rzymu czy Paryża i zniesmaczeni unikami w wykonaniu rozmaitych tchórzy i realistów (każdy, kto tylko liznął historię XX w., wie, jak często te słowa były synonimami).

Wyobraźmy sobie, że rząd zdecydował zwiększyć zakupy dóbr i usług. Każda wydana na ten cel złotówka będzie czyimś dochodem i posłuży mu do sfinansowania nowych wydatków. W efekcie produkt krajowy brutto wzrośnie więcej niż o wielkość, o którą rząd zwiększył swoje zakupy.

Niektórzy mieli go za blagiera, ale większość jego przedsięwzięć przynosi praktyczne efekty. Choćby przywrócenie łączności armii ukraińskiej.