Wolny rynek jest szansą

Czy rzeczywiście „wiara w nieomylność wolnego rynku zmienia nas w socjopatycznych egoistów” jak przeczytałem niedawno w DGP? Autora tej tezy nie wspomnę, bo nie chcę polemizować z autorem, tylko z tezą, zwłaszcza, że on pisząc o mnie, też nie wymienia nazwiska.
Zacznijmy od ustalenia, kto wierzy w „nieomylność wolnego rynku”? Ja na przykład nie wierzę. Rynek się nie myli, bo rynek nie ma zdania, nie ma swojej opinii, która może być błędna. Czy wierzymy w prawo grawitacji? Możemy nie wierzyć! Dopóki nie spadnie nam na głowę jakaś cegłówka. A jak spadnie ona na kogoś kto nie wierzył, bo nie uważał w szkole na lekcjach z fizyki, więc pewnie należy do biedniejszej części społeczeństwa, w odróżnieniu od tego, który wierzył, bo uważał i teraz należy do bogatszej części społeczeństwa, to jak się uchyli jest „socjopatycznym egoistą”?

Podobno „w ciągu ostatnich dwudziestu lat liberałowie obiecywali wielokrotnie, że obniżanie kosztów pracy i podatków to najlepszy sposób na ograniczenie bezrobocia? Efekt jest taki, że mamy dziś jedne z najniższych w Europie (i to nawet na tle innych krajów posttransformacyjnych) kosztów pracy oraz klina podatkowego (kto nie wierzy, niech zajrzy do danych Eurostatu i OECD). I jednocześnie bezrobocie, które tylko na kilka miesięcy (w 2008 r.) spadło poniżej 9 proc.”