Rafał Woś

Końcówka XX w. była czasem fascynacji ekonomistów małym państwem i wielkim biznesem. Dziś coraz więcej wskazuje na to, że w XXI w. trzeba skorygować tę nierównowagę.

Ekonomista z Uniwersytetu Nowojorskiego Paul Romer z pewnością nie zna Kazika na Żywo. Udało mu się jednak stworzyć coś, co jest równie wybuchowe, jak piosenka „Wszyscy artyści to psie krwie”. Pamiętacie jej słowa? „Wszyscy artyści to prostytutki. W oparach lepszych fajek, w oparach wódki. A jedni są lepsi, a drudzy są gorsi. A gorsi są tańsi, a lepsi są drożsi”. Tylko że u Romera zamiast artystów występują jego koledzy po fachu.

Wpływ rodziców na takie cechy swoich potomków, jak wykształcenie, zdrowie czy przyszłe dochody, jest bliski zera - mówi Maciej Bitner główny ekonomista Warszawskiego Instytutu Studiów Ekonomicznych

Związki zawodowe to dinozaury skazane na wymarcie w XXI wieku. Taka – niezwykle wygodna dla biznesu – opowieść dominowała w większości krajów rozwiniętego świata przez ostatnie dwie dekady. A niby dlaczego?

„Wszyscy jesteśmy keynesistami” – ogłosiły po wybuchu kryzysu 2008 r. elity polityczne i publicystyczne w większości krajów bogatego Zachodu, pompując w rynek astronomiczne sumy publicznych pieniędzy. Nawet w Polsce dawni liberałowie twierdzą dziś, że w gospodarce trzeba czasem „przykeynesować”. Pytanie tylko, jak wiele ma to wspólnego z ekonomicznymi pomysłami Johna Maynarda Keynesa.

Firmy to coś jakby duzi zbiorowi aktorzy, którzy muszą się odnaleźć w rzeczywistości rządzonej przez twarde darwinowskie reguły gry

„Wszyscy jesteśmy keynesistami” – ogłosiły po wybuchu kryzysu 2008 r. elity polityczne i publicystyczne w większości krajów bogatego Zachodu, pompując w rynek astronomiczne sumy publicznych pieniędzy. Nawet w Polsce dawni liberałowie twierdzą dziś, że w gospodarce trzeba czasem „przykeynesować”. Pytanie tylko, jak wiele ma to wspólnego z ekonomicznymi pomysłami Johna Maynarda Keynesa