Przypadek? Nie sądzę. Każdy kraj ma swój Smoleńsk

Wieczór był bardzo ciepły” – wspominał Paul Angelides, wracając do wydarzeń z 17 lipca 1996 r. Pamiętał, że ok. godz. 20.30 wyszedł z domu, stanął na werandzie i spojrzał w kierunku plaży obmywanej falami Atlantyku. Wtedy jego wzrok przykuł tajemniczy obiekt nad horyzontem. „Przypominał trochę flarę alarmową, jaką wystrzeliwują marynarze znajdujący się w tarapatach. Początkowo wznosił się powoli, zostawiając po sobie paraboliczny ślad jasnego dymu, następnie przyspieszył” – opowiadał. Obserwując ruch obiektu, zdał sobie w pewnym momencie sprawę, że to nie może być flara. Była za duża, poruszała się zbyt szybko. Wytężył wzrok i zauważył, że obiekt nieznacznie zmienił trajektorię lotu. „Wtedy ujrzałem rozbłysk, a potem kolejny” – relacjonował. W miejscu rozbłysku uformowała się „wielka żółta kula ognia”, która opadła do morza, ciągnąc za sobą czarny ślad dymu. Angelides zapamiętał, że po pewnym czasie dotarł do niego głuchy huk, który wstrząsnął jego domem, a po chwili nad wybrzeżem przetoczyły się jeszcze dwie kolejne ogłuszające fale dźwięku. Kilkanaście minut później telewizje nadały wiadomość o utracie kontaktu radiowego z samolotem pasażerskim linii Trans World Airlines, lot numer 800.

Dokładnie 16 miesięcy od dnia katastrofy FBI opublikowało raport, z którego wynikało, że w środkowym zbiorniku paliwa Boeinga 747 lecącego z Nowego Jorku do Paryża zapaliły się opary, powodując eksplozję, która rozerwała maszynę w przedniej części, mniej więcej w połowie kadłuba. Winę za śmierć 230 osób znajdujących się na pokładzie miała ponosić uszkodzona izolacja pokrywająca jeden z przewodów elektrycznych. Oficjalne ustalenia przyczyn wypadły jednak dość blado na tle teorii spiskowych, jakie od tego czasu narosły wokół tej katastrofy.