Prezydenckiej wizyty w Tallinie nie należy traktować jedynie w kategoriach symboliki upamiętniającej pakt Ribbentrop-Mołotow (początek zniewolenia Europy Środkowej) i bałtycki łańcuch (koniec tej niewoli). Chęć zapoczątkowania bliższej współpracy z państwami bałtyckimi przekłada się na konkretne interesy Polski.
Jeśli Rosja spróbuje przetestować spójność Sojuszu Północnoatlantyckiego, uczyni to właśnie w odniesieniu do państw bałtyckich. Jeśli ta spójność zostanie podważona, NATO przestanie się liczyć. Zamieni się w klub dyskusyjny. Wobec Ukrainy Pakt nie miał i nie ma żadnych zobowiązań. Jego bezwład po aneksji Krymu i zainspirowaniu przez Rosję rebelii w Donbasie był do pewnego stopnia zrozumiały. Nie będzie zrozumiały, gdy ucierpią pełnoprawni członkowie Sojuszu. W tym sensie zabiegi prezydenta Andrzeja Dudy o wzmocnienie relacji ze stolicami państw bałtyckich mają jak najbardziej sens. Można się pokusić o tezę, że dziś w polskiej polityce bezpieczeństwa Tallin jest ważniejszy niż Kijów.
Ukraina ma wielkie szanse, by zaprzepaścić szansę na reformy. Nie otrzymała nawet cienia zapewnienia, że drzwi do Unii Europejskiej są dla niej otwarte. NATO powiedziało wyraźnie, że nie widzi jej w swoim gronie. Nad Dnieprem obserwujemy renesans demokracji oligarchicznej, w której na głównego gracza u boku prezydenta Petra Poroszenki wyrasta Konstantin Grigoryszyn, szemrany biznesmen legitymujący się paszportem Federacji Rosyjskiej i Cypru, na co dzień mieszkający w Moskwie. W tej sytuacji krytyka prezydenta Dudy za to, że zapomina o Kijowie, a buduje egzotyczne Międzymorze od Tallina po Konstancę, jest niedorzeczna.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.