Pochodząca z lat 70. korespondencja Jarosława Iwaszkiewicza i Andrzeja Wajdy stanowi cenny dokument historyczny, jest także osiągnięciem epistolograficznym.
O opowiadaniach Iwaszkiewicza zwykło się mówić, że są filmowe, ponieważ zawierają to, co w kinie sprawdza się najlepiej: precyzyjną narrację, bogaty rysunek psychologiczny, wspaniałe dialogi. Chociaż mieliśmy w polskim kinie wiele wspaniałych adaptacji prozy Iwaszkiewicza – od „Matki Joanny od Aniołów” Kawalerowicza po „Zygfryda” Andrzeja Domalika – najwytrawniejszym adaptatorem Iwaszkiewicza jest oczywiście Wajda. Zawdzięczamy mu dwa arcydzieła: „Panny z Wilka” i „Brzezinę”, nie zapominajmy też o „Nocy czerwcowej” czy niedawnym „Tataraku”. Wajda jako pierwszy zrozumiał, że sztuka adaptacji Iwaszkiewicza polega na odkrywaniu tego, co ponad słowem, obok litery, w aurze i klimacie niedopowiedzenia.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.