Jennifer Lawrence. Aktorski diament bez skazy

„Do szpiku kości” – nagrodzony w Sundance obraz autorstwa Debry Granik – traktuje się jako ekranowy debiut młodziutkiej Lawrence, choć de facto wcześniej wystąpiła już w kilku rolach – m.in. w reżyserskim debiucie Guillermo Arriagi „Granice miłości”. Otrzymała za nią nawet przeznaczoną dla młodych talentów nagrodę Marcello Mastroianniego na festiwalu w Wenecji w 2008 roku. Jednak dopiero kreacja stworzona w przejmującym filmie Granik to były prawdziwe narodziny gwiazdy – niemal z dnia na dzień nieznana szerzej aktorka stała się sensacją, zwłaszcza gdy Amerykańska Akademia Filmowa uhonorowała ją nominacją do Oscara za najlepszą rolę żeńską. W wieku niespełna 20 lat to niebywałe osiągnięcie. Nawet jeśli ostatecznie nie zdobyła statuetki, to niewątpliwie została zauważona.

Film Debry Granik to kino zamrożonych emocji i powściągniętych słów. Cisza i pustka bywają bardziej efektywne i mocniej działają na widza niż obrazy naładowane akcją i dialogiem. W świecie „Do szpiku kości” milczenie jest życiową strategią – nie rozmawia się z policją, nie skarży się na swój los sąsiadom, a rodzinie odmawia się wyjaśnień nawet w kluczowych sprawach. Bo im mniej wiesz, tym jesteś bezpieczniejszy. I tym mniejsze stanowisz zagrożenie dla innych. W tak nakreślonych ramach stworzenie roli, która przemówi do widza, nie jest łatwym zadaniem, jednak Jennifer Lawrence w pełni mu podołała, wcielając się w postać Ree Dolly, 17-latki, która wzięła na swoje barki opiekę nad domem i dwójką młodszego rodzeństwa i poszukuje swojego zaginionego, handlującego metaamfetaminą ojca.