Kolejna ustawa naprawcza jednoznacznie pokazuje podstawowy cel: „TK w obecnym kształcie trzeba zniszczyć”. I stanowiący prawo konsekwentnie trybunał niszczą. Ale muszą to czynić siłowo, z finezją agresora zarzynającego ofiarę tępym nożem... Im dłużej ten żenujący spektakl trwa, tym bardziej widać nieudolność i niekompetencję autorów kolejnych projektów oraz ich złe intencje, bez zażenowania już dziś prezentowane w wypowiedziach medialnych - piszą prof. Maciej Gutowski i prof. Piotr Kardas.
W ramach sporu o model oceny konstytucyjności stanowionego prawa orzeczenie trybunału z 11 sierpnia 2016 r. (K 39/16) będzie miało znaczenie fundamentalne. TK znalazł sposób, by zgodnie z prawem ocenić kolejną ustawę „naprawczą” (z 22 lipca 2016 r. – Dz.U. poz. 1157) w okresie jej vacatio legis. Osądzenie jej przed wejściem w życie pozwoliło uniknąć orzeczenia na podstawie stosowanej bezpośrednio konstytucji (tak było w przypadku orzeczenia z 9 marca 2016 r. – K 47/15). Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym – jednym z dwóch sposobów orzekania (obok rozpoznania na rozprawie) i niewątpliwie dopuszczalnym ustawowo – bezspornie mieści się w kompetencjach TK. Stwierdzenie częściowej jedynie niekonstytucyjności kolejnej „ustawy naprawczej” to zaś dowód, że na płaszczyźnie orzeczniczej TK zachowuje pozycję bezstronnego i obiektywnego strażnika konstytucji.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.