TDNDGP import

W niepewnych dla demokracji czasach Trybunał Konstytucyjny nie powinien zawsze ściśle trzymać się litery prawa

Przed Wielką Izbą Europejskiego Trybunału Praw Człowieka zawisła ostatnio skarga Jeronovičs przeciwko Łotwie (nr 547/02) dotycząca nieludzkiego i poniżającego traktowania ze względu na warunki uwięzienia (art. 3 konwencji) oraz nierozpoznania sprawy w rozsądnym terminie (art. 6 konwencji).

Tłumów zapewne by nie porwał, nie sprawia też wrażenia brata łaty. O sobie Jan Rudowski mówi niechętnie. Niespecjalnie również chcą się o nim wypowiadać doradcy podatkowi, ale to akurat nie dziwi. Wiadomo – sędzia.

Lektura komentarza sędziego Rafała Puchalskiego skłania mnie do konstatacji ogólnej, że czasem lepiej milczeć niż zabierać głos.

Nie stworzyliśmy w Polsce czegoś na kształt patriotyzmu konstytucyjnego, przekonania o ważności, a może i dumy z istnienia zbioru zasad ważniejszych niż zwykłe prawo.

W niepewnych dla demokracji czasach Trybunał Konstytucyjny nie powinien zawsze ściśle trzymać się litery prawa - twierdzi dr hab. Konrad Lachmayer, specjalista od porównawczego prawa konstytucyjnego z Uniwersytetu w Durham i Węgierskiej Akademii Nauk.

Był sobie pewien sędzia, który spowodował wypadek drogowy. Brzemienny w skutkach, bo kobieta, która w nim ucierpiała, została kaleką. Na ukaranie sprawcy czekała jednak długie 12 lat. Postępowanie się ślimaczyło, bo mężczyznę chronił immunitet – najpierw sędziowski, a potem prokuratorski, i jakoś brakowało wszystkim woli, by tę przeszkodę usunąć.

Lektura komentarza sędziego Rafała Puchalskiego skłania mnie do konstatacji ogólnej, że czasem lepiej milczeć niż zabierać głos - stwierdza Marcin Świerk, sędzia Sądu Okręgowego w Rzeszowie.

Obecne kierownictwo popełniło grzech zaniechania i braku skuteczności w kwestii stawek za wynagrodzenia pełnomocników. Jak już na początku ktoś sobie powie, że coś jest niemożliwe, to potem przegrywa – mówi Maciej Bobrowicz. I zgłasza swoją kandydaturę na następcę Dariusza Sałajewskiego

Odmawiając komentarza, przedsiębiorca strzela sobie w kolano. W ten sposób zazwyczaj pozbawia się możliwości skutecznego dochodzenia ochrony swoich dóbr osobistych w razie sporu sądowego.

Rozbudowa i nadbudowa – te terminy mają duże znaczenie dla właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie elektrowni wiatrowych. Nieprecyzyjne definicje pozwalają ominąć ograniczenia.

Podmioty, które figurowały w tzw. starym rejestrze handlowym (RHB) i do 31 grudnia 2015 r. nie dopełniły obowiązku złożenia wniosku o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, od początku tego roku z mocy prawa zostały z niego wykreślone. Inaczej mówiąc, formalnie od 1 stycznia 2016 r. o godz. 0.00 przestały istnieć. Ich mienie przejął Skarb Państwa. Miało to skutecznie wyeliminować z obrotu tzw. martwe spółki. Ustawodawca nie przewidział jednak całej masy problemów, jakie się z tym wiążą.

TEZA: Umowa-zlecenie opiera się na wzajemnym zaufaniu kontrahentów. Nadużycie zaufania przez stronę takiej umowy będzie mogło zostać uznane za ważną przyczynę jej wypowiedzenia.

TEZA: Nadanie przesyłki w zakreślonym terminie jest wystarczające dla prawidłowości zwołania zgromadzenia nawet wtedy, gdyby się okazało, że przesyłki nie da się doręczyć. Zarząd jest związany adresem wspólnika figurującym w księdze udziałów i zaniedbanie przez wspólnika podania nowego adresu nie może obciążać spółki.

Zawarłem z kontrahentem umowę, która przewidywała możliwość odstąpienia od niej w określonym czasie. Jednak zaraz po zawarciu umowy uznałem, że mój kontrahent jest nierzetelny. Postanowiłem odstąpić od umowy. Wysłałem kontrahentowi listem poleconym zawiadomienie o odstąpieniu od umowy. On jednak pisma nie odbiera i twierdzi, że moje oświadczenie do niego skutecznie nie doszło i w związku z tym umowa wciąż obowiązuje. Czy kontrahent ma rację?

Zawarłem umowę z kontrahentem, w imieniu którego występował pełnomocnik. Umowa dotyczyła sprzedaży konkretnych towarów. Nie sprawdziłem zakresu pełnomocnictwa. Dopiero po zawarciu umowy okazało się, że pełnomocnik miał umocowanie tylko do sprzedaży części (połowy) towarów, które nabyłem. Teraz kontrahent żąda zwrotu drugiej połowy. Czy muszę się zastosować do wezwania, czy też przekroczenie zakresu pełnomocnictwa to problem między kontrahentem a pełnomocnikiem?

W ramach prowadzonej przeze mnie działalności gospodarczej zawarłem z przedsiębiorstwem produkcji betonu umowę agencyjną. Na jej podstawie zobowiązałem się do reprezentowania przedsiębiorstwa wobec jego kontrahentów, wyszukiwania odbiorców i negocjowania warunków umów z odbiorcami zainteresowanymi nabyciem materiałów budowlanych oferowanych przez niego oraz dbania o jego wizerunek. W trakcie umowy zarzucano mi, że nie oceniałem wiarygodności kontrahentów. Moim zdaniem taka czynność nie wchodziła w zakres moich obowiązków. Ostatecznie po przejęciu przedsiębiorstwa przez inny podmiot umowa została wypowiedziana z powołaniem się na tę okoliczność bez zachowania wymaganych terminów. Czy były podstawy do wypowiedzenia umowy?

Zawarłem umowę z innym przedsiębiorcą na kompleksowe usługi sprzątania i nadzoru nad zielenią. Jednym z elementów umowy było m.in. zlecenie zasadzenia zieleni przy biurowcu. Wpłaciłem nawet w związku z tym określony zadatek. Kontrahent poprawnie wykonywał większość swoich obowiązków umownych związanych ze sprzątaniem, ale potem się okazało, że popełnił sporo zaniedbań przy urządzaniu terenów zielonych (do czego się wprost przyznaje). Nie chcę odstępować od zawartej z nim umowy, bo liczę na polepszenie współpracy w przyszłości (tym bardziej że kontrahent wyraża skruchę). Zastanawiam się jednak, czy w takiej sytuacji będę mógł żądać od kontrahenta zwrotu wpłaconego zadatku.