Sztuczna inteligencja

Algorytmy, modele i systemy otaczają nas z każdej strony, choć często nie mamy o tym pojęcia. Te rozwiązania utożsamiamy z tzw. sztuczną inteligencją, której ludzki charakter nadały m.in. hollywoodzkie filmy, takie jak „Terminator”. W praktyce jednak to, co nazywamy sztuczną inteligencją, ma przyziemny i praktyczny charakter, przyjmując formę algorytmów kategoryzujących użytkowników, modeli oceniających prawdopodobieństwo, że wpadniemy w zakupowy szał, systemów identyfikowania nas z użyciem biometrii (np. rysów twarzy). Są one wykorzystywane przez prywatne przedsiębiorstwa, platformy społecznościowe i zakupowe, a także coraz częściej przez państwo, np. do dystrybucji benefitów socjalnych.

Aplikacje wykorzystujące modele sztucznej inteligencji to jeden z najgorętszych trendów w internecie. Są proste w użyciu, a rezultaty ich działania mogą wydawać się magiczne. Wystarczy kilka minut, by zamienić swoje zdjęcia w astronautów na Marsie czy potwory z przeszłości. Dorośli, nawet obeznani z tematyką zagrożeń w internecie, rzucili się do generowania zdjęć i chwalenia się wynikami w portalach społecznościowych. Nie mam wątpliwości, że – tak jak wszystkie nowinki – trafią one w ręce najmłodszych. Tymczasem to fatalny pomysł.