SN

Kiedy w połowie lipca Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał swoje orzeczenia dotyczące Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, każdy zdawał sobie sprawę, że będzie to początek prawniczego armagedonu. No ale tego, że minister sprawiedliwości zarzuci I prezes Sądu Najwyższego Małgorzacie Manowskiej, z którą jeszcze kilka miesięcy temu łączyły go nad wyraz poprawne stosunki, że działa ona w sposób sprzeczny z polskim prawem, „rangi tak ustawowej, jak konstytucyjnej” i że likwidacja ID SN to tak naprawdę realizacja wcześniej zaplanowanego, ujętego nawet w Polskim Ładzie, założenia, chyba nikt nie mógł przewidzieć. A najbardziej absurdalne w tym wszystkim jest to, że do tej sytuacji nigdy nie powinno dojść.

KRS nie ma uprawnień, by wskazywać konkretną datę, po której sędzia zostaje przeniesiony w stan spoczynku, bo następuje to dopiero po uprawomocnieniu się uchwały. Trzeba więc wziąć pod uwagę, że może zostać wniesiony środek odwoławczy, który opóźni nadanie jej mocy wiążącej. Na te okoliczności powołała się Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN, częściowo uchylając jedną z uchwał rady.

Gdy firma pośrednicząca w dostarczaniu wody i odprowadzaniu ścieków do sieci gminnej lub miejskiej nie jest przedsiębiorstwem wodno-kanalizacyjnym, nie da się jej sądownie zmusić do zawarcia umowy z problematycznym i potencjalnie nieuczciwym kontrahentem. Potwierdziło orzeczenie Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy uchylił kolejny wyrok z powodu błędu, jaki popełnił minister sprawiedliwości, delegując sędziego do sądu wyższej instancji. Tym samym potwierdzają się doniesienia DGP z maja br. Pisaliśmy wówczas, że SN zakwestionował oddelegowanie Rafała Puchalskiego do Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie.

- Oświadczenie I prezes SN można odczytać także w aspekcie relacji pomiędzy organami władzy państwowej a TSUE. W tym wymiarze mamy do czynienia z pogłębieniem konfliktu. Postanowienie TSUE obowiązuje, nie zostało uchylone, a więc powinno być wykonywane, ale nie będzie - tłumaczy dr hab. Jacek Zaleśny.