prawica

Spadek notowań Prawa i Sprawiedliwości po zwycięstwie Karola Nawrockiego w wyborach prezydenckich nie przełożył się na oczekiwany wzrost poparcia dla partii Jarosława Kaczyńskiego. Zamiast efektu mobilizacji pojawiła się fala radykalizacji po prawej stronie sceny politycznej. Prof. Antoni Dudek w analizie dla „Gazety Wyborczej” wskazuje, że to właśnie prezydent może stać się katalizatorem dalszych przesunięć, a pierwszym poważnym testem będzie decyzja w sprawie ustawy o SAFE.

Śmierć skrajnie prawicowego aktywisty Quentina Deranque może odwrócić dotychczasową opowieść o „kordonie sanitarnym”. Przez lata otoczeni nim byli lepeniści. Dziś chcą, by w tej roli zastąpiła ich radykalna lewica.

Koalicja Obywatelska pozostaje na czele parlamentarnego wyścigu o głosy wyborców, ale jej przewaga topnieje. Najnowsze badanie pokazuje jednak spadki nie tylko po stronie obozu rządzącego, ale i największej partii opozycyjnej. Jednocześnie wyraźnie rośnie znaczenie środowisk prawicowych poza PiS. Suma notowań Konfederacji oraz ugrupowania Grzegorza Brauna daje im potencjalnie jedną z najmocniejszych reprezentacji w przyszłym parlamencie.

Z sondażu United Surveys przeprowadzonego przez IBRiS dla Wirtualnej Polski wynika, że 50,8 proc. Polaków uważa, iż prezes PiS Jarosław Kaczyński nadal w pełni kontroluje partię, natomiast 35,8 proc. respondentów ma odmienne zdanie.

Debata o programie SAFE wyglądała jak triumf merytoryki w polskiej polityce. Problem w tym, że argumenty były tylko dekoracją. Spór o unijne pożyczki na obronność odsłonił głębszy proces – rosnącą nieufność wobec UE i zmianę strategicznego myślenia polskiej prawicy.

Wygrana Antónia José Segury w wyborach prezydenckich to zasługa doraźnej unii politycznej. Przyszłość Portugalii zależy od tego, czy pojawi się odpowiedź na realne problemy społeczeństwa bez uciekania się do nacjonalizmu, wykluczenia i pomysłów demontażu państwa.

Tradwife, czyli „traditional wife” – tik-tokowa moda? Konserwatywny fenomen społeczny? A może element politycznej gry, z której same uczestniczki nie do końca zdają sobie sprawę? Kim właściwie są te „tradycyjne żony” i o jaką tradycję tutaj chodzi?

Czy rzeczywiście cała prawica w Polsce bezkrytycznie wychwala Donalda Trumpa? Czy po prostu publicyście Krytyki Politycznej wygodnie jest tak ją sobie ustawić?

Według najnowszego sondażu, opublikowanego w sobotę, większość respondentów jednoznacznie wskazała, kto ich zdaniem jest dziś rzeczywistym liderem polskiej prawicy.

Wydaje się, że nie tylko obóz rządzący, ale i sama prawica przyjmują za wyznacznik słowa Lecha Wałęsy: „Stłucz pan termometr, nie będziesz miał pan gorączki”. Schemat, po dwóch stronach barykady, jest w tej logice podobny: to nie my, tylko oni są odpowiedzialni za Grzegorza Brauna. Kto ma rację?

Jakiś czas temu Nick Fuentes, wschodząca gwiazda amerykańskiej prawicy, zbulwersował opinię publiczną pochwałą Stalina. Do końca nie wiadomo, o co dokładnie w tym chodziło. Prawdopodobnie była to po prostu kolejna prowokacja publicysty. Zastanawiam się jednak, czy nie było w tym drugiego dna.

Wygrana Karola Nawrockiego to przybliżenie – i ukonkretnienie – zmiany pokoleniowej w kierownictwie obozu prawicowego. A także przesunięcie ideowe: z pozycji „staropisowskich” ku intensywniejszemu katolicyzmowi i flirtowi z fundamentalizmem wolnorynkowym. Powoduje to rosnącą alienację nieistotnej statystycznie, ale dostrzegalnej w sferze opiniotwórczej części prawicowej inteligencji, która z coraz większym trudem odnajduje się w nowej rzeczywistości.

Tradycyjny podział na prawicę i lewicę przypomina analogowy obraz, który pragniemy za wszelką cenę powiększyć na naszych smartfonach w celu ujrzenia najdrobniejszych szczegółów. To nie może się udać.

Rosjanie korumpowali polityków i manipulowali opinią publiczną w Niemczech, by doprowadzić do budowy Nord Stream, zamknięcia elektrowni jądrowych i uzależnić Zachód od importu surowców energetycznych z Rosji. Teraz agenci Kremla szczują na Zielony Ład i robią wszystko, aby kraje UE, w tym Polska, znów kupowały od Rosji ropę, gaz i węgiel. Nad Wisłą kłamstwa Moskwy powtarzają politycy prawicy.

Z USA łączy nas presja na kraje NATO, by wydawały więcej na swoją obronność, interesy w zakresie energetyki atomowej czy obrona statusu rodziny. Dzieli różnica priorytetów w polityce obronnej.

Czy wierzymy, że jeśli Trump doprowadzi do trwałej zimnej wojny z Unią, to zechce cokolwiek poświęcić, aby efektywnie wesprzeć wierną mu Polskę jako swoją oddaloną forpocztę przeciw Berlinowi? W razie takiego obrotu wydarzeń Rosja może przecież być o wiele atrakcyjniejszym partnerem dla USA.

Nie robię zarzutu politykom PiS z tego, że nie przyłączają się do publicznej krytyki Trumpa. Odpowiedzialność za los kraju każe zachowywać wstrzemięźliwość. Pretensje formułuję raczej wobec intelektualnego zaplecza prawicy.

„Młoda” prawica i „młoda” lewica nie aż tak bardzo różnią się od siebie – i to wcale nie musi być zarzut. Można nawet odnieść wrażenie, że mamy do czynienia nie z rywalizacją, lecz z czymś bliższym grze kooperacyjnej. Jej uczestnicy, nie tracąc swej indywidualności, mogą uzgadniać strategie, aby wspólnie osiągnąć większą korzyść.