książki

Niemal równo po 200 latach od samobójczej śmierci Jana Potockiego dostaliśmy nowy polski przekład jego „Rękopisu znalezionego w Saragossie”. Ale nie jest to, co ważne, przekład tego samego, skądinąd znakomitego tekstu, który znaliśmy z XIX-wiecznego tłumaczenia Edmunda Chojeckiego. Profesorowie François Rosset i Dominique Triaire utrzymują, że dotarli do ostatecznej autorskiej wersji „Rękopisu...”, pochodzącej z 1810 roku i znacząco różnej od wersji, z której przekładał Chojecki, a której francuski oryginał nie został nigdy później odnaleziony. Na propozycję Rosseta i Triaire’a wypada jednak spojrzeć krytycznie i zadać parę pytań – o to choćby, czy nie poczyna ona sobie zbyt arbitralnie z chronologią, czy nie abstrahuje w sposób dowolny od kontekstu epoki, a także o to, czy „wersja z 1810 roku” jest nie tyle wersją ostatnią, ile raczej świadectwem przejściowego kryzysu duchowego autora, kryzysu, który finalnie został przezwyciężony. Nowy przekład „Rękopisu znalezionego w Saragossie” przynosi więcej pytań niż odpowiedzi. O wątpliwościach z nim związanych mówi Michał Otorowski, historyk i badacz twórczości Jana Potockiego

Szkice Virginii Woolf ukazują ich autorkę nie tylko jako wielką erudytkę, ale też apologetkę życia w różnych jego przejawach. Mimo choroby i izolacji od świata autorka „Pani Dalloway” doskonale rozumiała swoją epokę i fundamentalne dla niej przemiany

Tove Jansson, David Foster Wallace oraz Michel Houellebecq to tylko niektórzy pisarze, którzy mocno zaistnieli w tym roku na polskim rynku czytelniczym. Najlepsze książki 2015 w krótkim zestawieniu zebrał Piotr Kofta

Jak stworzyć fascynującą opowieść o artyście wielkim, jednak każdym słowem i gestem zaświadczającym o własnej zwyczajności?

Komiksy, książki, gry – co słychać w świecie „Gwiezdnych wojen”?

„Inspektor Laidlaw” ma swoje osobliwości, pierwsza z nich przejawia się już w konstrukcji fabularnej: od początku wiemy, kto zabił. McIlvanney nie robi z tego tajemnicy, bo też i nie o zagadkę morderstwa nastolatki tu chodzi, lecz o podskórne, rozchodzące się po Glasgow impulsy, jakie to morderstwo uruchamia.

To jak to jest z tym neoliberalizmem? Załamał się, skompromitował i zniknął, jak komunizm pod koniec lat 90.? A teraz budujemy coś nowego, choć prawdę powiedziawszy, nie bardzo jeszcze wiemy, co takiego. Angielski politolog Colin Crouch bardzo w to wątpi.

Blisko 30 książek walczyło o laury w 8. edycji konkursu Złote Skrzydła Dziennika Gazety Prawnej. Członkowie kapituł docenili siedem publikacji, przyznając cztery nagrody i trzy wyróżnienia.

W Polsce przez lata dominowało przekonanie, że państwo dobrobytu na wysokim poziomie to luksus, na który nas (kraju na dorobku) po prostu nie stać. Z biegiem czasu zaczęliśmy się jednak orientować, że jego chroniczny brak to jedna z cywilizacyjnych barier, które nie pozwalają nam dogonić bogatego Zachodu. I jak wyjść z tej pułapki? Dawid Sześciło ma pewien pomysł.

Spostrzeżenia i uwagi, które Aleksander Mogilnicki, prezes Sądu Najwyższego usunięty z sądownictwa w 1929 r. za zbytnią niezależność, zawarł w swoich „Wspomnieniach”, stały się dziś wyjątkowo aktualne.

Niedawno wpadła mi znów w ręce stara książka. To znaczy nie tak stara jak na przykład „Krytyka praktycznego rozumu” Kanta, która ma lat dwieście z okładem, i nie tak stara jak, powiedzmy, „Państwo” Platona, które niedługo będzie miało lat 2300.

Twórczość Iwaszkiewicza nadal jest poruszająca, aktualna i ważna. Jest o tym, co najważniejsze – o tym, co nas od zawsze gdzieś tam w środku gniecie i gnębi – mówi Anna Król, autorka książki „Rzeczy. Iwaszkiewicz intymnie”

„Po jaką cholerę w ogóle pisać o teatrze, jeśli nie po to, by pisać o życiu?” – pytał Konstanty Puzyna. Znakomity zbiór „Czasem coś żywego”, zawierający jego najważniejsze teksty, ma szansę wyrwać go z zaklętego kręgu znawców i włączyć w nurt literatury. Nareszcie

Firma od miesięcy jest winna pieniądze kontrahentom. Teraz przestała płacić pracownikom. Jej konto zajął komornik.

„Czego szukał, czego chciał” nie jest typową biografią Jerzego Jarockiego. To pełne impresji spojrzenie brata, świetnego pisarza i reportażysty. Osobiste, choć nie otwiera zbyt wielu nowych horyzontów

Fani przecierają oczy ze zdumienia: Jo Nesbo, norweski mistrz zakręconych fabuł, najwyraźniej się znudził konstruowaniem piętrowych intryg. Stawia na prostotę przekazu. Pisze krótko, nowelistycznie, jednowątkowo.