historia

Komunizm uważał za zło ponadnarodowe, a antykomunizm – za swój światopogląd. W jego przypadku przekonania szły w parze z działaniem.

 Bez niego nie byłoby polskiej archeologii. W starożytnych kulturach zakochał się już na studiach. Wypraw archeologicznych posmakował jako słuchacz francuskiej uczelni specjalizującej się w odkopywaniu historii – École française d’Athènes.

Rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego (przed pięciu laty pośmiertnie awansowany do stopnia pułkownika) byłby pewnie jednym z tysięcy zaangażowanych w walkę o niepodległość. Tym, co uczyniło go niezapomnianym, było przedostanie się na ochotnika do obozu zagłady w Auschwitz we wrześniu 1940 r.

Po wrześniu 1939 r. obowiązujące przed wojną zasady prawne zostały dostosowane do warunków okupacyjnych. W ten sposób powstały przepisy Walki Cywilnej, które określały kodeks praw i obowiązków Polaka pod okupacją. Regulowały, co powinien czynić, a czego robić mu nie wolno. Tak właśnie wprowadzono zakaz grania na loterii niemieckiej, chodzenia do kin, teatrów, kasyn i na koncerty niemieckie.

Pewnego razu wyjeżdżał poza Warszawę. Przebrał się, przyprawił sobie wąsy i brodę i tak, nierozpoznany, minął wszystkie straże i szczęśliwie dotarł do celu. W przeddzień porwania i śmierci pilnującym go dzień i noc trzem drabom w samochodzie zaproponował (…) czarną kawę na rozgrzewkę” – wspominał go prałat Teofil Bogucki, ówczesny proboszcz parafii św. Stanisława Kostki, w której ks. Popiełuszko pełnił posługę od 1980 r.

 Alarm – do rąk własnych! 31 lipca, godz. 19.00. Nakazuję godzinę „W” dnia 1 sierpnia, godz. 17.00. Adres miejsca postoju Okręgu Jasna 22 m. 20., czynny od godziny „W”. Otrzymanie rozkazu kwitować. „X” – tak o momencie tuż przed wybuchem powstania pisał Władysław Bartoszewski w „Dniach Walczącej Stolicy”. Były minister spraw zagranicznych wolnej Polski był tylko jedną z ważnych osób życia publicznego III RP, które w młodości nosiły biało-czerwoną opaskę na ramieniu.

Alarm – do rąk własnych! 31 lipca, godz. 19.00. Nakazuję godzinę „W” dnia 1 sierpnia, godz. 17.00. Adres miejsca postoju Okręgu Jasna 22 m. 20., czynny od godziny „W”. Otrzymanie rozkazu kwitować. „X” – tak o momencie tuż przed wybuchem powstania pisał Władysław Bartoszewski w „Dniach Walczącej Stolicy”. Były minister spraw zagranicznych wolnej Polski był tylko jedną z ważnych osób życia publicznego III RP, które w młodości nosiły biało-czerwoną opaskę na ramieniu.

Był uosobieniem wszystkiego, co komuniści najbardziej chcieli zniszczyć” – napisał o nim Norman Davies. A knuć przeciwko Rosjanom Kazik zaczął już jako nastolatek – w gimnazjum założył tajną, radykalną organizację patriotyczną. W 1911 r. za walkę z caratem skazano go na 8 lat więzienia i zesłanie na Sybir. Po powrocie do Polski wszedł w skład Komitetu Centralnego PPS, a potem został jego sekretarzem generalnym.

 Na okładce książki „The Ultra Secret” z 1974 r., która jako pierwsza przybliżyła masowemu czytelnikowi aliancki sukces w złamaniu Enigmy, widnieje cytat z gen. Harolda Alexandra: „Znajomość nie tylko dokładnej siły przeciwnika i jego położenia, ale też tego jak, kiedy i gdzie zamierza przeprowadzić działania nadała wojnie zupełnie innego wymiaru”. Ten „zupełnie inny wymiar” nie byłby możliwy bez tercetu polskich matematyków.

 W powszechnej świadomości Polska ma tylko jednego laureata pokojowej Nagrody Nobla – Lecha Wałęsę. Mało kto pamięta, że w 1995 r. wyróżnienie to otrzymał także fizyk, który przyłożył rękę do powstania broni atomowej, by potem przez całe życie z nią walczyć.

 Porażka jest sierotą, sukces ma wielu ojców. Cud nad Wisłą ma ich co najmniej dwóch: marszałka Józefa Piłsudskiego i gen. Tadeusza Rozwadowskiego.

 4 lipca 1943 r. po starcie z Gibraltaru spadł do morza samolot z Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych. Gdy niemieckie szczekaczki podały tę wiadomość w Warszawie, na murach widniały jeszcze hasła „Kraj z Sikorskim”, wypisane przez młodzież z Małego Sabotażu.

Polska hrabianka i jeden z najlepszych szpiegów II wojny światowej. Pierwsza kobieta w brytyjskim Secret Intelligence Service, którą, jak twierdzą biografowie, premier Winston Churchill nazywał swoją ulubioną agentką. A Ian Fleming uwiecznił, wzorując na niej postać Vesper w pierwszej powieści o Jamesie Bondzie – „Casino Royale”.