Możliwość pokrywania kosztów wyposażenia i przystosowania stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej ze środków Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (ZFRON) nie może być rozumiana tylko jako ponoszenie kosztów związanych z jego stworzeniem, ale również utrzymaniem.
Tak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który odrzucił skargę kasacyjną złożoną przez dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu. Odmówił on wydania zakładowi pracy chronionej (ZPChr) zaświadczenia uznającego wydatek z ZFRON za pomoc de minimis. Firma sfinansowała ze funduszu koszty wyposażenia stanowisk telepracy dla osób, które miały się zająć obsługą call center, w tym m.in. abonamentu telekomunikacyjnego. Jednak zdaniem fiskusa takiego wydatku nie można uznać za zgodnego z par 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 19 grudnia 2007 r. w sprawie ZFRON (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1023), który wskazuje, że gromadzone w nim pieniądze mają służyć wyposażeniu stanowiska pracy oraz przystosowaniu jego otoczenia do potrzeb osoby z dysfunkcją zdrowotną. W jego opinii tego warunku nie spełnia sfinansowanie opłaty abonamentowej, której celem jest umożliwienie wykonywania obowiązków zawodowych w ramach stworzonego miejsca telepracy.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.