Uznaną formą dokonywania zmian w układzie zbiorowym jest zawieranie dodatkowych porozumień, zwanych protokołami dodatkowymi. W ten sposób wprowadza się przede wszystkim zmiany o charakterze aktualizacyjnym, np. podnosi okresowo stawki płac stosownie do postępów inflacji i ustaleń zapadających w Komisji do spraw Społeczno-Gospodarczych. Zmiany o większym ciężarze gatunkowym są w praktyce dokonywane poprzez rozwiązanie dotychczasowego układu i zawarcie nowego.
Protokół dodatkowy stanowi integralną część układu zbiorowego pracy; stosuje się do niego odpowiednio przepisy dotyczące układu (art. 2419 par. 1 zd. 2 k.p.). Oznacza to m.in., iż zawarcie protokołu wymaga przestrzegania reguł odnoszących się do zawarcia układu zbiorowego, np. co do wymogu rejestracji.
Przez okres obowiązywania układu zbiorowego stosuje się zasadę tożsamości związkowej strony układu, tzn. wszelkie czynności dotyczące układu, takie jak: porozumienie o rozwiązaniu układu, jego wypowiedzenie, zmiana protokołem dodatkowym i inne, podejmują organizacje związkowe, które go zawarły. Oznacza to, że czynności te - jeżeli po stronie związkowej występuje więcej niż jedna organizacja - wykonywać mogą wszystkie organizacje związkowe jedynie łącznie, w porozumieniu ze sobą, a nie każda z nich samodzielnie. Zarazem organizacje związkowe, które nie zawarły układu, nie mają prawa dokonywania żadnych dotyczących go czynności.
już od 14,90 zł za pierwszy miesiąc.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
już od 14,90 zł za pierwszy miesiąc.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.