Postanowienia obligacyjne układu, w odróżnieniu od normatywnych, nie zawierają norm prawnych i nie kształtują treści indywidualnych stosunków pracy, ale określają wzajemne zobowiązania stron układu, czyli podmiotu związkowego z jednej strony i pracodawcy lub organizacji pracodawców z drugiej. W skład postanowień obligacyjnych wchodzą też, od 2000 roku, wzajemne zobowiązania stron dotyczące stosowania układu i przestrzegania jego postanowień.
Zgodnie z art. 2411 k.p. strony, określając wzajemne zobowiązania przy stosowaniu układu, mogą w szczególności ustalić:
- sposób publikacji układu i rozpowszechniania jego treści,
- tryb dokonywania okresowych ocen funkcjonowania układu,
- tryb wyjaśniania treści postanowień układu oraz rozstrzygania sporów między stronami w tym zakresie.
Z treści tego przepisu wynika, że wskazane w nim przykładowe rodzaje postanowień nie odnoszą się do całokształtu możliwych do pomyślenia i dopuszczalnych postanowień obligacyjnych, ale tylko do tych, które dotyczą stosowania układu: publikacja i rozpowszechnianie, okresowe ocenianie, wykładnia i rozstrzyganie sporów. Postanowienia obligacyjne można zatem uznać za mające charakter posiłkowy względem postanowień normatywnych kształtujących treść stosunków pracy pracowników objętych układem.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.