Czy jednolity kontrakt zlikwiduje dualizm na rynku pracy? Kto i na jakich zasadach zostałby nim objęty? Czy będzie można w ogóle stosować jeszcze umowy-zlecenia i umowy o dzieło? To tylko podstawowe wątpliwości, jakie pojawiły się po zapowiedziach reform na rynku pracy, które w sobotę przedstawiła premier Ewa Kopacz. Bo pytań w tym zakresie jest znacznie więcej niż odpowiedzi.
Jako jedno z pierwszych automatycznie nasuwa się to dotyczące skuteczności ujednolicenia umów, na podstawie których świadczy się obecnie pracę. Czyli czy jest to recepta na zlikwidowanie podziału pracowników na tych zatrudnionych na umowach o pracę na czas nieokreślony, którym przysługują znacznie większe przywileje, i pracujących na kontraktach terminowych lub cywilnoprawnych oraz samozatrudnionych (to grupa o różnym zakresie uprawnień, ale znacznie ograniczonych w porównaniu z pracującymi na stałe).
Wydaje się, że na tak postawione pytanie trzeba udzielić odpowiedzi twierdzącej. Gdyby pracodawcy nie mieli wyboru, musieliby zatrudniać na jedynym możliwym do zastosowania kontrakcie. Jednocześnie zniknęłaby możliwość opłacania niższych składek, czyli największa obecnie zachęta do zastępowania etatów umowami cywilnoprawnymi. Wszyscy zatrudnieni byliby też objęci płacą minimalną, która obecnie dotyczy jedynie osób z umową o pracę (co także wzmacnia zainteresowanie firm niepracowniczym zatrudnieniem) oraz innymi uprawnieniami wynikającymi z kodeksu pracy – np. prawem do urlopów, rekompensatą za pracę w nadgodzinach, zwolnieniami lekarskimi (dziś to ostatnie zależy od opłacania składki chorobowej).
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.