Pracownik, który nie może strawić się w pracy, zobowiązany jest do zawiadomienia swojego pracodawcy o nieobecności oraz do prawidłowego jej usprawiedliwienia. W jaki sposób powinien to uczynić?
Kwestie te reguluje rozporządzenie ministra pracy i polityki socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy. Zgodnie z nim przyczyny usprawiedliwiające nieobecność w pracy dzielą się na dwie grupy. Pierwsza to okoliczności, które zgodnie z przepisami prawa pracy uniemożliwiają stawienie się pracownika do pracy i jej świadczenie. Zaliczamy do nich np. sprawowanie osobistej opieki nad dzieckiem, zobowiązanie do osobistego stawiennictwa na wezwanie organów administracyjnych, sądu czy policji, choroba itd. Druga grupa to przypadki, które nie są wymienione w przepisach prawa, ale które sam pracodawca uzna za usprawiedliwiające nieobecność pracownika w pracy.
Istotne jest, iż jeżeli pracownik wie wcześniej o planowanej nieobecności, to powinien on o tym uprzedzić swojego pracodawcę. Jeżeli jednak nieobecność pracownika nie była możliwa do przewidzenia, pracownik powinien niezwłocznie zawiadomić pracodawcę o przyczynie jego nieobecności oraz podać przewidywany czas jej trwania. Zawiadomienie takie powinno zostać dokonane nie później niż w drugim dniu nieobecności. Można tego dokonać osobiście, przez inną osobę, telefonicznie lub za pośrednictwem innego środka łączności. Można też wysłać list, za datę zawiadomienia uważa się wtedy datę stempla pocztowego. Sposoby usprawiedliwiania nieobecności w pracy powinny być uregulowane w regulaminie pracy. Regulamin może albo wprowadzić zasady odbiegające od wskazanych wyżej, albo też przywołać je bez modyfikacji. Jeżeli jednak regulamin zawiera odstępstwa od zasad wynikających z rozporządzenia, to nie mogą one pogarszać sytuacji pracowników.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.