Pracownik ma prawo do dodatkowych pieniędzy za kreatywność

Zatrudniony może, wykorzystując własne zainteresowania, wiedzę czy szczególne uzdolnienia, dokonać nowego i użytecznego rozwiązania o charakterze technicznym, dotyczącego kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Choć w takiej sytuacji prawo ochronne na wzór użytkowy przysługuje pracodawcy z mocy art. 11 ust. 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. 2003 r. nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), pracownik twórca ma prawo do stosownego uposażenia.

Umowa stron

Kwestia wynagrodzenia za korzystanie z wzoru użytkowego jest dość złożona. Ustawodawca pozostawił to zagadnienie do rozstrzygnięcia w formie stosownej umowy między twórcą pracownikiem, a pracodawcą przedsiębiorcą. Prawo twórcy do dodatkowego uposażenia z korzystania przez firmę z wzoru użytkowego w warunkach określonych w art. 11 ust. 3 powołanej ustawy nie ma charakteru bezwzględnego. Strony mogą w umowie w ogóle wyłączyć prawo twórcy do wynagrodzenia za korzystanie przez pracodawcę ze wzoru użytkowego, który został stworzony przez podwładnego w wyniku wykonywania obowiązków wynikajacych ze stosunku pracy. Sposób ustalania wysokości oraz terminu wypłaty wynagrodzenia dla twórcy określony został w art. 22 i 23 powołanej ustawy. Regulacja przewidziana w art. 22 będzie miała zastosowanie tylko wówczas, gdy strony nie postanowią inaczej w zawartej umowie oraz gdy prawo przedsiębiorcy do korzystania z wzoru użytkowego przysługuje przedsiębiorcy na podstawie art. 11 ust. 3, 5 lub art. 21 ustawy. Tak więc, jeżeli strony zawrą umowę o wynagrodzenie, to obowiązują zasady w niej ustalone, a wysokość wynagrodzenia od porozumienia stron. Dopiero gdy tego nie ustalą (lecz np. stwierdzą tylko, że twórcy służy wynagrodzenie za korzystanie przez przedsiębiorcę z wzoru użytkowego), to jego wysokość określa się za pomocą procedury przewidzianej w art. 22 powołanej ustawy.