Kto składa zeznanie podatkowe

Zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 142, poz. 1514 z późn. zm.) obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn z tytułu dziedziczenia ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych i powstaje zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 z chwilą przyjęcia spadku. W praktyce jednak organy podatkowe bazują na treści art. 6 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym, jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma. Jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

Od daty uprawomocnienia się orzeczenia sądu biegnie zatem dla spadkobiercy miesięczny termin do złożenia zeznania podatkowego. Obecnie obowiązek złożenia zeznania został określony wprost w rozdziale 4a ustawy. Zgodnie z art. 17a podatnik składa zeznanie na druku SD-3 właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, określając w nim m.in. dane spadkodawcy, w tym miejsce jego ostatniego zamieszkania, dane dotyczące przedmiotu opodatkowania, w tym nabyte rzeczy i prawa majątkowe, miejsce położenia tych rzeczy lub wykonywania praw majątkowych, wraz z ich wartością rynkową, oraz długi i ciężary obciążające nabyte rzeczy i prawa majątkowe, oraz dane nabywcy, w tym dane stanowiące podstawę zaliczenia nabywcy do grupy podatkowej, oraz wielkość nabytego udziału. W zeznaniu należy również wskazać rzeczy i prawa majątkowe nabyte od tej samej osoby lub po tej samej osobie w okresie pięciu lat poprzedzających rok, w którym nastąpiło ostatnie nabycie. Jeśli nabywców jest kilku, pozostali nabywcy swoje dane zamieszczają na druku SD-3A. Zeznanie podatkowe muszą podpisać wszyscy spadkobiercy.