Jak traktować pod względem podatkowym dodatkowe świadczenia medyczne

Do przychodów nie zalicza się świadczeń, do których zagwarantowania zobowiązują pracodawcę przepisy kodeksu pracy i innych ustaw. Sporne są kwestie dotyczące zaliczenia do przychodów otrzymanych od pracodawcy dodatkowych świadczeń. W tej kwestii pojawiają się sprzeczne interpretacje. Według pierwszej z nich decydujące jest, czy można określić wartość świadczenia dla konkretnego pracownika. Jeśli tak, ta wartość będzie przychodem pracownika. W przeciwnym wypadku, gdy pracodawca ponosi koszty ryczałtowe i każdy pracownik jest uprawniony do korzystania z opieki, ale nie można określić wartości świadczeń przypadających na poszczególnego pracownika - wartość ta nie stanowi dla pracowników przychodu. Przykładowo, w opinii Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego podkreślono, że nie jest możliwe ustalenie wartości faktycznie otrzymanych przez danego pracownika (czy innej uprawnionej osoby) świadczeń w sytuacji, gdy spółka ponosi odpłatność w formie ryczałtu, bez względu na to, czy dane osoby skorzystały z usługi. Sama możliwość skorzystania ze świadczenia nie stanowi wartości otrzymanych nieodpłatnych świadczeń. Zatem przedmiotowe świadczenia za usługi medyczne przez spółkę na rzecz pracowników (i innych osób objętych umową) w formie ryczałtowej, nie stanowią przychodu dla tych osób.

Podatnicy mogą spotkać się także z całkowicie odmiennym stanowiskiem, zgodnie z którym brak możliwości przyporządkowania wartości określonych świadczeń do konkretnego pracownika nie jest przeszkodą w uznaniu wartości otrzymanych świadczeń medycznych za przychód podlegający opodatkowaniu. Przy takiej interpretacji za nieodpłatne świadczenia stanowiące przychód uznaje się sam fakt objęcia pracowników opieką medyczną i możliwość skorzystania z usług, a nie faktyczne korzystanie z nich. Jako wartość świadczenia ustala się w takim przypadku kwotę wydatków ponoszonych przez pracodawcę, przypadającą na konkretnego pracownika.