Koparka nie jest urządzeniem

Polska spółka wypłaciła włoskiemu kontrahentowi 4,5 tys. euro za wydzierżawienie jej koparki gąsienicowej. Zdaniem organów podatkowych wypłacona kwota była czynszem, czyli należnością licencyjną z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego, o której mowa w art. 12 ust. 3 umowy polsko-włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania (t.j. Dz.U. z 1989 r. nr 62, poz. 374) oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 z późn. zm.). W ocenie organu podatkowego przychody z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego podlegają opodatkowaniu u źródła, czyli w kraju, w którym powstają (w omawianej sprawie w Polsce), a podatek dochodowy wynosi 20 proc. od przychodu. Organ podatkowy określił więc spółce należność w CIT. Odmówił zastosowania stawki wynikającej z umowy polsko-włoskiej, ponieważ jest ona uzależniona od posiadania certyfikatu rezydencji, którego w omawianej sprawie – zdaniem organu – nie było.