Magazyn na weekend

Rosja, mając mocarstwową czkawkę, jest jednocześnie niechlujna, jeśli chodzi o mapy – a one są kluczem do wyobrażenia sobie imperium. Raz na jakiś czas wybucha afera, bo obwodu kaliningradzkiego nie ma na mapie - mówi Paulina Siegień, dziennikarka, tłumaczka, etnografka, rosjoznawczyni i filolożka. Współpracuje z Krytyką Polityczną oraz Kolegium europy Wschodniej im. Jana nowaka-Jeziorańskiego. 

Kina próbują odzyskać widzów, a platformy streamingowe przeciągnąć ich na swoją stronę ofertą ambitnych produkcji oraz premier na wyłączność. Nikt nie ma pewności, że po pandemii będzie mógł ogłosić zwycięstwo.

"Zespół” - to brzmi dumnie. Może nawet za bardzo, bo tak naprawdę potrzeba bardzo niewiele, by powstał. Wystarczą dwie osoby, które ze sobą współdziałają, czyli muszą (przynajmniej od czasu do czasu) na sobie polegać. A także mają (przynajmniej częściowo) wspólne poczucie celu.

Korzystanie z siły wiatru już nieraz przyniosło ludzkości rewolucyjne zmiany, czasami tak kapryśne i zaskakujące, jak bywa on sam

Irmgard F. ma 96 lat. Była sekretarką obozu w Stutthof. Utworzono go na anektowanych terenach wolnego miasta Gdańska. Obóz działał od 2 września 1939 r. Pod tym względem był wyjątkowy. Funkcjonował najdłużej ze wszystkich niemieckich, nazistowskich obozów zagłady na terenie dzisiejszej Polski. Polacy byli tu drugą – po Żydach – grupą narodowościową poddawaną eksterminacji przez Niemców. Dyrektor zwykł mawiać, że „jedyna droga do wolności wiedzie przez krematorium”. W oficjalnej korespondencji KL Stutthof nazywano jednak pluszowo: Obóz Jeńców Cywilnych Stutthof, Obóz Jeńców Stutthof, Obóz Koncentracyjny Stutthof, Zbiorczy Obóz Jeńców Stutthof. Techniczna nazwa bez zbędnych emocji. Irmgard jest współodpowiedzialna za śmierć 11 tys. ludzi. Jej proces ma zostać wznowiony 19 października. Dziś żyje na wolności.

Wzrost płacy minimalnej stworzył per saldo w Polsce więcej miejsc pracy, niż zjadł, co dla Davida Carda i Alana Kruegera nie byłoby zaskoczeniem.

Rosja nowożytna jest narracją o krzywdzie, cierpieniu i skrajnej, eksploatacyjnej i całkowicie amoralnej dominacji silniejszych nad słabszymi.

Kto czyta tę kolumnę, ten wie, z jak wielką regularnością powracam do tematu zmieniającej się ekonomii. Bo ta rzeczywiście się zmienia. Nawet jeśli w praktyce co chwila nadziewamy się na bastiony wczorajszego (często nawet i przedwczorajszego) rynkowego dogmatyzmu, główny nurt się jednak przesuwa. Może nie bardzo szybko, ale nieustannie. Można to pokazać na wielu przykładach. Dziś będzie właśnie o kilku z nich.

Mniej niż jedna trzecia Polaków uważa, że żyje w demokracji. Jeśli nie ma zgody, czy władza jest władzą, sąd sądem, a demokracja demokracją, to trudno się dziwić, że i do innych faktów nie ma zaufania.

Powrót do status quo sprzed reform PiS-u jest nie tylko niemożliwy, ale też niewskazany. Stan polskiego państwa prawa pozostawiał przecież wiele do życzenia, jeszcze zanim obóz „dobrej zmiany” zaczął je demolować.

Podjęcie ważnej decyzji potrafi przyprawić o ból głowy, prawda? Gdy po wielu tygodniach wciąż nie możemy się zdecydować, atrakcyjne może dla nas stać się takie rozwiązanie, w którym wybór jest dziełem przypadku. A gdyby przy okazji pomóc nauce?

To właśnie rosnące ceny paliw i energii są jedną z głównych przyczyn wysokiej inflacji – i będą nią jeszcze przez długi czas. Jak wpłynie to na dobrobyt Polaków?

„Zniewolona Rosja” jest uderzeniem w samo jądro imperialnego mitu, który tak dobrze sprzedał się na Zachodzie