W żadnym wydanym dotąd wyroku polskiego sądu nie podważano legalności wskaźnika WIBOR, który jest powszechnie uznawanym sposobem określania oprocentowania kredytu.
Natomiast oczekiwanie, że bank, udzielając kredytu, upewni się, że kredytobiorca ma pełną, wręcz fachową wiedzę na temat mechanizmu działania WIBOR, daleko wykracza poza obowiązki, które na banki nakłada ustawa o kredycie hipotecznym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2245), albo rekomendacje Komisji Nadzoru Finansowego (KNF) – takie wnioski płyną z przedstawionego wczoraj stanowiska Związku Banków Polskich (ZBP).
Głos ZBP jest następstwem pytań prejudycjalnych, które do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej skierował pod koniec maja Sąd Okręgowy w Częstochowie (sygn. akt I C 1226/23). Trybunał ma rozstrzygnąć m.in. to, czy ,,zapisy umowy dotyczące zmiennego oprocentowania w oparciu o wskaźnik referencyjny WIBOR można traktować jako stojące w sprzeczności z wymogami dobrej wiary i powodujące znaczącą nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta, z uwagi na niewłaściwe poinformowanie konsumenta odnośnie narażenia na ryzyko zmiennej stopy procentowej, w tym w szczególności niewskazanie, w jaki sposób ustala się wskaźnik referencyjny będący podstawą ustalania zmiennego oprocentowania i jakie wątpliwości są związane z jego nie transparentnością, oraz nierównomierny rozkład tego ryzyka na strony umowy”.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.