Dopuszczalne są odpłatności m.in. za badania diagnostyczne i porady lekarskie udzielone bez wymaganego skierowania. Publiczne placówki nie powinny natomiast domagać się pieniędzy za wyżywienie - mówi Dariusz Hajdukiewicz dyrektor Biura Polityki Zdrowotnej Urzędu Miasta Stołecznego Warszawa.
Obowiązkowe opłaty ponoszone przez pacjentów w szpitalach wynikają często z prawnych uregulowań. Chorzy jednak są nimi zaskoczeni. Jakie opłaty mogą pobierać publiczne placówki?
Tak naprawdę upoważnień do pobierania opłat od pacjentów w publicznych szpitalach jest wiele. Wynikają one z ustawy o działalności leczniczej, ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych czy z ustawy o prawach pacjenta i rzeczniku praw pacjenta. Możliwe jest więc, na podstawie art. 44 ustawy o działalności leczniczej udzielanie świadczeń zdrowotnych za częściową, a nawet całkowitą odpłatnością, np. za badania diagnostyczne, czy porady lekarskie udzielone bez wymaganego skierowania. Dopuszczalne jest także, na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, uzyskiwanie przez publiczne placówki środków finansowych z odpłatnej działalności leczniczej na podstawie umów cywilnoprawnych, np. zawieranych indywidualnie z pacjentami. Pomijam zupełnie możliwość pobierania opłat od osób nieobjętych ubezpieczeniem zdrowotnym, a także zawieranie umów abonamentowych, np. z pracodawcą na rzecz pracowników czy umów z zakładami ubezpieczeń. Warto też przypomnieć o konieczności ponoszenia w określonych sytuacjach całkowitej lub częściowej odpłatności za transport sanitarny, a także ponoszenia przez pacjentów zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych kosztów zakwaterowania i wyżywienia.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.