Telewizja regionalna: blisko ludzi i ich problemów

Z ogólnopolskich kanałów informacyjnych czy sportowych dowiemy się przede wszystkim, co dzieje się w stolicy. Czasami zagoszczą w nich Trójmiasto, Kraków, Wrocław czy Poznań. Skąd mają czerpać wiadomości mieszkańcy Słupska, Elbląga, Inowrocławia czy Bochni? Z lokalnych stacji telewizyjnych. Ich liczba jest ogromna. Trudno znaleźć miejscowość kilkudziesięciotysięczną, która nie ma swojej telewizji.

To prawda, że cieszą się marginalną oglądalnością, ale na pewno dla miejscowej ludności są bardzo ważne. Według danych z serwisu WirtualneMedia.pl na liście najpopularniejszych kanałów tematycznych (bez stacji newsowych) w lutym 2013 r. pierwsza regionalna stacja zajmuje miejsce pod koniec trzeciej dziesiątki z 0,319 proc. widzów. To moloch wśród stacji regionalnych TVS, czyli TV Silesia. Kanał z siedzibą w Katowicach można zresztą oglądać nie tylko na Śląsku, lecz także w najprostszym pakiecie kablowym w Warszawie. Program nie tylko dysponuje porządnym studiem, lecz pokazuje także popularne programy zrealizowane dla innych stacji, chociażby „Wyprawy Jeffa Corwina”, „W klatce czasu” czy „Katastrofy w przestworzach”. Nie brakuje w nim też własnych produkcji stacji, w tym „Listy Śląskich Szlagierów”, „Śląskie od kuchni” i jak zwykle w przypadku stacji regionalnych wiadomości, tutaj „Silesia informacje”. Odpowiednikiem TVS nad morzem jest Pomorska TV. Program imponuje własnymi produkcjami. Od muzycznych („Korzenie rocka”), przez kulinarne („Mapa smaków”), po publicystyczne („Rozmowy o bezpieczeństwie”). Dużo jest tam lokalnego sportu. Można zobaczyć chociażby zmagania piłkarzy ręcznych SMS ZPRP Gdańsk, koszykarskiej drużyny Trefl Sopot i miejscowych zawodów we florecie. Dużo mniejszy zasięg i możliwości finansowe mają telewizje nadające tylko dla jednego, konkretnego miasta. Od razu widać to chociażby po wystroju studia.