Obraz Trumana Capote’a, jaki rysuje się z jego rozmów z Lawrence’em Grobelem, nie odbiega od jego klasycznych przedstawień. Ani nie upiększa portretowanego bohatera, ani nie wprowadza nań żadnych rys. Słynący z ciętej riposty i błyskotliwych komentarzy Capote znalazł godnego siebie rozmówcę. Grobel to jeden z bardziej docenianych wywiadowców, słynący z merytorycznego zaplecza i doskonałego przygotowania (polskim czytelnikom znany jest z wywiadów rzek z Alem Pacino czy Marlonem Brando).
Jednak ich intelektualna potyczka nie przynosi spodziewanych emocji. Panowie trzymają się etykiety: żelazne nerwy biorą górę nad wybuchowym temperamentem, a niebezpieczne tematy podlegają stałej kontroli a to pytającego, a to odpowiadającego. Taka taktyka, choć rozczarowująca, jest jednak uzasadniona. Znany z manipulacji dziennikarzami Capote z łatwością puściłby wodze fantazji, jeśli tylko poczułby, że jego rozmówca próbuje przycisnąć go do muru. W rezultacie pozbawiona smaczków rozmowa uwodzi prawdziwością. Chociaż autor „Z zimną krwią” nie obnaża się w niej do końca, to jednak z ufnością zwierza się ze swoich psychicznych i fizyczności dolegliwości, tęsknot, pragnień, lęków i frustracji. W tym kontekście – o dziwo! – najmniej atrakcyjnie wypadają rozdziały poświęcone opiniom pisarza na temat kolegów po fachu. Przeprowadzone w latach 80. XX wieku rozmowy skupiają się na ówczesnych literatach, z których większość dziś pamiętana jest jedynie przez historyków literatury. Mało atrakcyjnie wypada też część poświęcona Hollywood.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.