Skazany też ma prawo do dostępu do usług bankowych

Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu zajmuje się sprawą Jana Olszyńskiego, który w 2002 r. rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności. Skazany w trakcie odsiadki gromadził swoje oszczędności na książeczce oszczędnościowej prowadzonej przez PKO BP. Zakład karny w Cieszynie odmówił przeniesienia tych oszczędności na rachunek bankowy oprocentowany lepiej niż książeczka. Roczna stopa oprocentowania jego oszczędności kształtowała się zaledwie na poziomie 0,1 proc. Wprawdzie tyle wynosiło wtedy oprocentowanie obiegowych książeczek oszczędnościowych PKO BP, ale sęk w tym, że nie można limitować form oszczędzania więźniów tylko do tego produktu.

Droga do Strasburga

Skazany zdeponował swoje środki na książeczce bankowej zaraz na początku osadzenia go w zakładzie karnym w Strzelcach Opolskich. Nie poinformowano go o wysokości odsetek. Dopiero w 2008 r. po przeniesieniu go do więzienia w Cieszynie dowiedział się, że roczna stopa oprocentowania jego oszczędności wynosi 0,1 proc. W odpowiedzi na prośbę skierowaną do władz więzienia o przekazanie jego środków do banku oferującego komercyjne oprocentowanie poinformowano go, że prawo nie przewiduje takiej możliwości. Jedynie dwie formy oszczędzania wchodziły w grę: złożenie środków pieniężnych do nieoprocentowanego depozytu więziennego albo ulokowanie na książeczce oszczędnościowej prowadzonej przez PKO BP bez możliwości negocjowania wysokości oprocentowania. Olszyński zawiadomił organy ścigania o możliwości popełnienia przestępstwa, ale postępowanie zostało umorzone. Skłonił też miejskiego rzecznika konsumentów do podjęcia interwencji. Rzecznik dwukrotnie zwracał się do PKO BP o wyjaśnienia, by w końcu stwierdzić, że dwie dostępne dla skazanych formy oszczędzania są zgodne z obowiązującym prawem. W 2009 r. Olszyński złożył skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Trybunał wystąpił już do Ministerstwa Spraw Zagranicznych o zajęcie stanowiska w tej sprawie.