W stosunkowo niedługim czasie termin „reprywatyzacja” nabrał podejrzanego moralnie znaczenia. Siła zastrzeżeń związanych z reprywatyzacyjną praktyką okazała się tak potężna, że w debacie publicznej zakwestionowana została zasadność samej instytucji. Narosłe wokół procesów reprywatyzacyjnych wątpliwości moralne, społeczne, prawne i polityczne spowodowały swoiste odchylenie wahadła w drugą stronę.
O ile po transformacji ustrojowej dominowała – narosła na fali krytyki bezprawnego odbierania majątków – koncepcja możliwie pełnego odwracania komunistycznego bezprawia i zwrotu majątku prawowitym właścicielom, o tyle dzisiejsza narracja opiera się na krytyce prowłaścicielskiego podejścia, kładąc punkt ciężkości na interesach państwa oraz osób zamieszkujących w poszczególnych lokalach, które zbyt często były pomijane w toku reprywatyzacyjnych procedur. Narracja populistycznie sprawna, lecz daleka od jakiegokolwiek podejścia sprawiedliwościowego. Pomijająca odwieczną formułę, że zwykle żadne ze skrajnych podejść nie jest prawidłowe. Że rozwiązywanie skomplikowanych problemów prawnych i społecznych wymaga głębokiego namysłu, specjalistycznej wiedzy, dokładnej znajomości praktyki i rzeczywistej woli ich rozwiązania, a nie wykorzystania ich jako narzędzia politycznej rozgrywki. Już w świetle powyższych spostrzeżeń naiwnością razi stwierdzenie wiceministra sprawiedliwości, że przygotowana przez resort ustawa reprywatyzacyjna „raz na zawsze załatwi wszystkie problemy z reprywatyzacją”. Arbitralne rozwiązanie złożonych problemów reprywatyzacyjnych z natury rzeczy nie może być ani uczciwe, ani sprawiedliwe. Zarazem wygeneruje więcej problemów, niż rozwiąże. I to na długie lata.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.