ze świata

Decyzja Brytyjczyków o wyjściu z Unii Europejskiej byłaby szokiem dla Niemców, gdyż skutkowałaby znacznymi stratami gospodarczymi, a także groźbą domina prowadzącego do rozpadu UE. Dlatego pomimo stanowczych komentarzy niemieckich polityków przed referendum w razie Brexitu będą oni ostatnimi dążącymi do kompletnego rozwodu UE ze Zjednoczonym Królestwem.

Zwycięstwo zwolenników Brexitu w referendum będzie okazją do wielkiego świętowania przez przeciwników UE na ulicach brytyjskich miast. Można sobie wyobrazić, jak w Londynie na Trafalgar Square lider brexitowców Boris Johnson będzie wznosił okrzyki „suwerenność” i zapowiadał rychłe odcinanie więzów z Unią. Będzie już wiedział, że po rezygnacji Davida Camerona, który poniósł klęskę, prawdopodobnie zostanie premierem Wielkiej Brytanii. W 2013 r., kiedy Cameron ogłaszał zamiar referendum unijnego, liczył, że raz na zawsze zamknie usta opozycji w partii i przekreśli nadzieje części elit francuskich czy niemieckich na odsunięcie Londynu od centrum spraw unijnych. Ale pokerowa zagrywka uderzyła w Camerona rykoszetem: nie przewidział, że wyborcy odrzucą UE.

Przymierzając się do napisania artykułu o konsekwencjach, jakie miałoby dla relacji polsko-brytyjskich wyjście Zjednoczonego Królestwa z UE, oraz o prawdopodobieństwie takiej decyzji, chciałem napisać coś lekkiego i przedstawić znane mi fakty i informacje. Jednak w związku ze śmiercią wybitnej młodej polityk Jo Cox, posłanki do parlamentu z okręgu Batley and Spen, wymagany jest dużo poważniejszy ton, chociażby po to, by uczcić pamięć matki dzieci zmarłej godzinę po postrzale i ugodzeniu nożem przez fanatyka, który podobno wykrzykiwał nacjonalistyczne hasła.

Do dzisiaj pamiętam, jak mając 10 lat, poszedłem na pierwszą lekcję języka angielskiego. Wyprosiłem u rodziców, by mnie zapisali na te zajęcie, bo choć dodatkowe i płatne, a do arystokracji nie należeliśmy, podejrzewałem, że będą najciekawszymi, jakie można sobie wymyślić. I nie zawiodłem się. Do dzisiaj pamiętam pierwszego nauczyciela angielskiego, pana Jerzego Bąkowskiego, który wytłumaczył mi wszystko, co w tym języku ważne: konstrukcję zdań i gramatykę, kiedy czas przeszły jest ciągłym, a kiedy nie, przekazał mi wreszcie pokaźny jak na możliwości dziecięcej percepcji zasób słów.

Z pozoru cała Ameryka jest przerażona perspektywą Brexitu. Barack Obama nawet pogroził palcem, że ewentualne wyjście Zjednoczonego Królestwa z Unii ustawi je na końcu kolejki w nadchodzących rundach negocjacji o liberalizacji handlu i znoszeniu pozostałych barier w relacjach transatlantyckich. I z surowością satrapy przestrzegł, żeby Brytyjczycy sami nie spekulowali, czy Stany Zjednoczone będą ich w tej sytuacji ratować, bo to zależy głównie od niego samego. Zasugerował też, że nie mogą na wiele liczyć. Potem nieco z tonu spuścił, zastępując kij marchewką, i przekonywał głosujących 23 czerwca, że w kupie raźniej i lepiej jest im iść ramię w ramię z  Brukselą przy ewentualnym negocjowaniu jakichkolwiek umów ekonomicznej natury w   przyszłości.

- Pomysł, że Wielka Brytania może odwrócić się do Europy plecami i szukać przyszłości na szlakach dawnego imperium handlowego, jest nieprawdziwy – mówi prof. Brendan Simms.