TDNDGP LISTA 100 LUDZIE NIEPODLEGŁOŚCI

Jego biografia ma kolor polskiej flagi: to biały koń ułana i czerwone maki na Monte Cassino.

Dla jednych – bohater. Dla innych – grabarz polskiej gospodarki. Dla mieszkańców warszawskiego Bródna, które regularnie odwiedzał jako wicepremier – po prostu uwielbiający lody wiśniowe i orzeszki pan Leszek, za którym nikt nie mógł nadążyć. I to dosłownie (był mistrzem Polski juniorów w biegach przełajowych w 1965 r.). – Pozostał normalny. Poszedł w politykę, w ministry, ale dalej przyjeżdżał na Bródno, z każdym porozmawiał, ukłonił się. Chodził bez ochroniarzy – opowiadają jego ówcześni sąsiedzi.

Nie ma drugiego Polaka, który zrobiłby więcej dla polsko-niemieckiego pojednania. Dyplomata, historyk, dziennikarz. Współzałożyciel Rady Pomocy Żydom „Żegota”. W ostatnich latach życia zaangażowany w politykę. Jego bon-moty były źródłem zarówno popularności, jak i problemów.

Ci, którzy się z nim zetknęli, jako jego dominujące cechy wskazywali „talent wypowiadania się w perfekcyjnych zdaniach i akapitach” oraz zdolności analityczne. „Nie tolerował czczej gadaniny, a choć mówił z polskim akcentem, formułował zdania jasno i dobitnie” – pisała o nim we wspomnieniach Madeleine Albright, sekretarz stanu w administracji Billa Clintona.

Jest jednym z największych i jednocześnie najmniej znanych polskich naukowców. A szkoda, bo z owocami jego pracy stykamy się, za każdym razem biorąc do ręki telefon komórkowy, siadając przed komputerem lub telewizorem. Urodzony w 1885 r. uczony przygodę z nauką zaczął w wieku 16 lat jako pomocnik aptekarza.

Już w liceum założył organizację patriotyczną. Zwalczał idee rewolucyjne socjalistów. Tu fundamentalnie się różnił z Piłsudskim i jego Polską Partią Socjalistyczną, a różnice te z biegiem lat tylko się pogłębiały. W 1908 r. wydał książkę, która wyznaczyła kierunek myślenia ruchu narodowego: „Niemcy, Rosja i kwestia polska”. Przekonywał, że to Prusy są największym zagrożeniem dla Polski.

Przedwojenna Polska dorobiła się wielu wybitnych filozofów. Większość z nich – jak Kazimierz Twardowski, Kazimierz Ajdukiewicz, Tadeusz Kotarbiński, Stanisław Leśniewski czy Jan Łukasiewicz – skupiona była w szkole lwowsko-warszawskiej.

Urodzony w XIX-wiecznej Warszawie Kazimierz Funk był fit długo przed tym, nim świat oszalał na punkcie zdrowego trybu życia. To on stworzył podwaliny współczesnej nauki o żywieniu. Zwracał uwagę na to, jak ważna jest zbilansowana i zróżnicowana dieta, spożywanie produktów naturalnych oraz aktywność fizyczna.

Reprezentował rzadkie połączenie cech, które współcześni krytycy uważają za idealne u kompozytorów. Będąc mistrzem muzyki poważnej, doskonale orientując się w świecie muzyki współczesnej, potrafił przełożyć nawet najbardziej skomplikowane formy na język kultury popularnej. To dlatego wiele jego dzieł jest dziś pomnikami naszej tradycji muzycznej.

W 1971 roku w szpitalu powiatowym w Trzebnicy dr Ryszard Kocięba dokonał pierwszej w Europie i ósmej na świecie udanej replantacji kończyny. Pacjentem był niejaki Józef Maszkiewicz zwany Józiem Traktorzystą, który piłą tarczową uciął sobie lewą rękę tuż nad nadgarstkiem.

Nie będzie przesadą stwierdzenie, że to jemu zawdzięczają zdrowie, a być może i życie tysiące polskich obywateli urodzonych w połowie zeszłego wieku. Był to okres, kiedy tak w Polsce, jak i w wielu innych krajach panoszył się wirus polio, zbierając straszliwe żniwo w postaci tysięcy chorych na Heinego-Medina.

Sprzeciw wobec patologii komunistycznej władzy i chęć pomocy osobom represjonowanym za udział w wydarzeniach Czerwca 1976 (a zwłaszcza w Radomiu i Ursusie) sprawiły, że osoby wywodzące się z diametralnie różnych środowisk, mające odmienne poglądy, zjednoczyły się w ruchu, który stał się instytucjonalnym zalążkiem opozycji.

Właściwie Henryk Goldszmit – pedagog, lekarz, pisarz i działacz społeczny. „Za syna wybrałem ideę służenia dziecku i jego sprawie” – mówił o sobie. Sam nie został ojcem, ale wychowywał setki cudzych dzieci.

Wizjoner i wojownik. Bez jego starań Polska nie dostałaby Górnego Śląska w takiej wielkości.

Bratanica malarza Wojciecha Kossaka, kuzynka poetki Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej.

Dla jednych bohater, dla drugich zdrajca. Jedno jest pewne – miał realny wpływ na historię świata.

Jest rok 1922. Niemcy opuszczają Zakłady Azotowe w Chorzowie, zabierając całą dokumentację i wykwalifikowany personel. Nikt nie ma pojęcia, czy i kiedy uda się odtworzyć skomplikowaną technologię. Zadania tego podejmują się prof. Ignacy Mościcki i jego były student Eugeniusz Kwiatkowski. Produkcja rusza już po miesiącu.

Jeśli zagraniczny czytelnik zna jakiegoś polskiego pisarza, z dużym prawdopodobieństwem będzie to Lem. Jego nazwiskiem nazwano zarówno planetoidę (odkrytą w 1979 r., niedługo po kosmicznym locie Mirosława Hermaszewskiego), jak i pierwszego polskiego satelitę naukowego (wystrzelony w 2013 r.).

 Muzykolog Andrzej Chłopecki twierdził, że wraz ze śmiercią genialnego kompozytora i dyrygenta w 1994 r. skończył się wiek XX w muzyce. Trzeba krytykom muzycznym zaufać, przeciętny zjadacz chleba nie byłby w stanie postawić takiej diagnozy.