prawo pracy

Stanisław Szwed: W późniejszym okresie pomoc powinna być kierowana do branż, które najbardziej odczuły skutki pandemii. Zależy nam na zachowaniu obecnej relacji płacy minimalnej do przeciętnego wynagrodzenia

Utrata dochodu przez członka rodziny pozwala na pomniejszenie kwot egzekwowanych z pensji pracownika. Problem zaczyna się wtedy, gdy w grę wchodzi np. świadczenie postojowe lub czynsz najmu mieszkania.

Choć definicja elastycznego czasu pracy (ruchomy czas pracy) nie pojawia się w Kodeksie pracy, zawarte w nim przepisy pozwalają na wprowadzenie ruchomego czasu pracy w firmie. Można to zrobić na dwa sposoby.

Rozprzestrzenianie się wirusa SARS-CoV-2 i nagły rozwój ogólnoświatowej pandemii wywołały globalny kryzys gospodarczy. Wielu przedsiębiorców stanęło przed widmem utraty płynności finansowej. Niezbędne okazało się pilne wprowadzenie rozwiązań mających na celu ochronę rynku pracy przez skutkami kryzysu. Do branż bezpośrednio nim dotkniętych zaczęły stopniowo dołączać te, które dopiero po pewnym czasie odczuły konsekwencje spowolnienia globalnej ekonomii. W odpowiedzi na potrzeby przedsiębiorców rząd wprowadził programy pozwalające na zdobycie finansowania w tym trudnym okresie. Wsparcie pracodawców już pozwoliło na przynajmniej częściowe zachowanie stanu zatrudnienia. Dodatkowe środki przyczynią się nie tylko do wsparcia kondycji finansowej firm, lecz także pozwolą – w dłuższej perspektywie – na pobudzenie polskiej gospodarki do wzrostu. Ich skutki powinny zatem okazać się długofalowe. Poniżej omawiamy narzędzia, z których wciąż mogą korzystać polscy przedsiębiorcy. Zasady udzielenia wsparcia różnią się od siebie, dlatego warto dokładnie przyjrzeć się każdemu z nich.

Większość zmian w prawie pracy przewidzianych w kolejnej specustawie odpowiada na potrzeby firm publicznych. Dla tych prywatnych ma mniejsze znaczenie.

Procedowane obecnie w Sejmie przepisy tzw. tarczy antykryzysowej w wersji 4.0. zawierają wiele kontrowersyjnych z perspektywy pracownika zmian w prawie pracy. Celem ustawodawcy jest większa elastyczność na rynku pracy, a co za tym idzie pomoc przedsiębiorcom, jak również dostosowanie przepisów prawa pracy do kryzysowych sytuacji, które mogą następować również w przyszłości.

Pracownica przebywa w maju na zwolnieniu lekarskim z tytułu opieki nad chorym trzyletnim dzieckiem. Ma prawo do zasiłku opiekuńczego. Jednak w lutym br. zakończyła pobieranie świadczenia rehabilitacyjnego. Podstawą tego świadczenia przyznanego od 28 września 2019 r. była zwaloryzowana podstawa wymiaru zasiłku chorobowego wskaźnikiem waloryzacji obowiązującym w III kw. 2019 r. W podstawie tej nie był przyjęty dodatek stażowy, bo za chorobowe okresy niezdolności do pracy dodatek ten przysługuje, a nie przysługuje za okresy opieki oraz urlopu macierzyńskiego. Podstawa zasiłku chorobowego była ustalona z okresu od marca 2018 r. do lutego 2019 r. i wyniosła 2493,78 zł. Dodatek stażowy w 2018 r. wynosił 5 proc., w 2019 r. 6 proc., a obecnie wynosi 7 proc. płacy zasadniczej 2890 zł. Jak ustalić podstawę wymiaru zasiłku opiekuńczego?

W czasie pandemii świadczenia na zakończenie zatrudnienia będą wynosić maksymalnie 26 tys. zł. Zyskają na tym przedsiębiorstwa, w tym te publiczne.

Pracownicy sprzeciwiają się wykonywaniu zadań zleconych przez pracodawców z powodu koronawirusa. Zdaniem prawników wiele z tych odmów nie ma podstaw, ale sankcje też często nie wchodzą w grę

W czasie pandemii koronawirusa rodzicie mogą otrzymać dodatkowy zasiłek opiekuńczy. Warto jednak pamiętać, że jest też „zwykły” zasiłek opiekuńczy, o który nadal można się ubiegać na ogólnych zasadach w przypadku konieczności opieki nad dzieckiem lub chorym członkiem rodziny.

Wymiar sprawiedliwości zostaje uruchomiony po przerwie. Wznowieniu ulega także bieg zawieszonych terminów sądowych. Co więcej, na mocy nowych przepisów rozprawy będzie można przeprowadzać zdalnie lub zastąpić je posiedzeniami niejawnymi. Te i inne zmiany wpływają również na sprawy pracownicze

Pracodawcy i centrale związkowe pracują nad rozwiązaniami przeciwdziałającymi skutkom pandemii. Rząd zachowuje w tej sprawie dystans. Problemem są też podziały w Radzie Dialogu Społecznego.

Co do zasady, umowa o pracę na czas określony ulega rozwiązaniu wraz z upływem terminu, na który została zawarta. Pracodawca i pracownik mogą doprowadzić do sytuacji, gdy przestanie ona zobowiązywać przed ustalonym terminem.