polityka lekowa

Polska stoi u progu transformacji systemu ochrony zdrowia. Narodowa polityka farmaceutyczna ma przestać być jedynie urzędowym wykazem refundacyjnym, a stać się filarem bezpieczeństwa państwa i napędem gospodarki.

Ambitny cel awansu w Europie pod względem dostępności nowoczesnych terapii, przyspieszenie procedur w badaniach klinicznych, ale też obawy o brak szerokich konsultacji rynkowych i nieuwzględnienie zagrożeń geopolitycznych – na te aspekty w związku z nowymi założeniami do polityki lekowej 2.0 zwraca uwagę Michał Byliniak, dyrektor generalny Związku Pracodawców Innowacyjnych Firm Farmaceutycznych INFARMA. Mówi też o nadchodzącej rewolucji na rynku farmaceutycznym.

Parlament Europejski przyjął w środę stanowisko ws. pakietu farmaceutycznego. Proponuje wydłużenie o półtora roku okresu ochronnego dla nowych leków w stosunku do pierwotnej propozycji KE.

Polskie Towarzystwo Ginekologów i Położników wydało stanowisko dotyczące stosowania antykoncepcji awaryjnej zawierającej lewonorgestrel lub octan uliprystalu: nie należą do preparatów o właściwościach wczesnoporonnych i powinny być dostępne bez recepty.

Polityka lekowa to jeden z najbardziej newralgicznych obszarów gospodarki. Politycy zajmujący się tą tematyką nie zagrzewają długo miejsca na stanowiskach. Często odchodzą w atmosferze skandalu i kontrowersji. Chodzi o rynek wart co najmniej 11 mld zł. Dla koncernów farmaceutycznych dostanie się do krwiobiegu pieniędzy publicznych to często być albo nie być na polskim rynku. Walka jest więc zacięta i nie obywa się bez ofiar. Oficjalny lobbing, naciski oddolne przez stowarzyszenia pacjentów, czarny PR – wszystkie chwyty dozwolone.