ORZECZENIA PRAWO

W wyniku skarg prezesa Urzędu Zamówień Publicznych ukształtowała się linia orzecznicza, zgodnie z którą podanie w dokumentach nieprawdy nie oznacza automatycznego wykluczenia wykonawcy. Sankcję tę można zastosować tylko wtedy, gdy niewłaściwe dane miały służyć wprowadzeniu w błąd zamawiającego. Co więcej, to ten ostatni musi to udowodnić.

Korzystając z platformy ePUAP, trzeba liczyć się z tym, że bezpowrotnie utraci się szansę na rozpoznanie sprawy. Dobitnie pokazuje to przykład przedsiębiorcy, który chciał złożyć odwołanie w przetargu na zagospodarowanie terenów w gminie Walce. Ponieważ chodziło o stosunkowo niewielkie zamówienie, termin na jego wniesienie wynosił zaledwie pięć dni. Co ważne, w formie papierowej decyduje data wpłynięcia odwołania do Krajowej Izby Odwoławczej.

Przedsiębiorcy mogą się skarżyć do sądów Unii na decyzje Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w sprawie umieszczania na ostrzegawczej liście w razie podejrzeń o popełnienie poważnych błędów administracyjnych. Takie decyzje nie są bowiem wyłącznie środkami informacji wewnętrznej dla urzędników Komisji Europejskiej. Dlatego podlegają kontroli. Europejski sąd pierwszej instancji i Trybunał Sprawiedliwości mogą więc sprawdzać, czy akty nakazujące wpis są zgodne z prawem Unii, skoro wywołują niepożądane skutki dla wpisanych.

Nieprzywracalny miesięczny termin na złożenie przez pokrzywdzonego własnego aktu oskarżenia, gdy prokurator nie chce wszcząć postępowania, ma na celu ochronę interesów podejrzanego – orzekł wczoraj Trybunał Konstytucyjny.

Ochrona wyglądu zabytkowej szkoły jest ważniejsza niż zapewnienie dostępu do usług telefonicznych – orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Wspólnotowy znak towarowy jest rzeczywiście używany, o ile spełnionych jest kilka warunków: wykorzystuje go właściciel lub upoważniony do tego przedsiębiorca zgodnie z podstawową, czyli odróżniającą funkcją znaku i czyni to w celu stworzenia lub zachowania udziałów w rynku w Unii Europejskiej dla oznaczonych tym znakiem towarów lub usług. Rzeczywiste używanie oceniane jest jednak w oderwaniu od granic państw członkowskich – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości.

Uchwalając dostosowane do zbliżającej się rewolucji śmieciowej regulaminy utrzymania czystości i porządku w gminach, radni muszą uważać, by nie regulować w nich zbyt wielu spraw. Jeśli się zagalopują, wojewoda ma prawo unieważnić taką uchwałę radnych.

Wprowadzenie licencji syndyka nie stoi na przeszkodzie, aby syndyk powołany wcześniej nie mógł poprowadzić postępowania, mimo braku licencji – uchwalił Sąd Najwyższy.

Parlament Europejski nie może zmieniać w uchwałach terminarza swoich dwunastu comiesięcznych posiedzeń plenarnych, które powinny odbywać się w Strasburgu. Nie wolno mu ich skracać ani przenosić do Brukseli wbrew ustaleniom traktatów: ustanawiającego Unię i o jej funkcjonowaniu. Dlatego Trybunał Sprawiedliwości orzekł – uznając wniosek Francji – nieważność uchwał Parlamentu Europejskiego dotyczących jego posiedzeń budżetowych w 2012 i 2013 roku.

W państwach Unii nie mogą obowiązywać przepisy, które pozwalają – bez odwoływania się do zasad zamówień publicznych – na zawarcie umowy o współpracy, która nie prowadziłaby do wspólnej realizacji misji publicznej. Nie pozwala na to prawo Unii o zamówieniach publicznych. Chroni ono w ten sposób rynek przed jakimkolwiek uprzywilejowaniem prywatnych usługodawców – orzekł luksemburski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie dwóch włoskich podmiotów.

Jeżeli zażalenie na umorzenie postępowania rozpozna prokurator, a nie przekaże sądowi, pokrzywdzony nie może wnieść własnego aktu oskarżenia – orzekł Sąd Najwyższy.