nowa KRS

Sąd Okręgowy dla Warszawy-Pragi w Warszawie był wadliwie obsadzony z powodu udziału w składzie orzekającym osoby, która pierwszą nominację sędziowską otrzymała z rekomendacji obecnej Krajowej Rady Sądownictwa – uznała sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie Marzanna Piekarska-Drążek. Wyrok wydany w I instancji nie został jednak uchylony, gdyż innego zdania była pozostała dwójka składu orzekającego. Swoją opinię sędzia Piekarska-Drążek wyraziła więc w opublikowanym w ostatni wtorek zdaniu odrębnym.

Pełne poparcie i solidarność z sędziami, których orzeczenia uchylają lub lekceważą niektórzy sędziowie powołani przed 2018 r. wyraziła w oświadczeniu I prezes Sąd Najwyższego Małgorzata Manowska. "Pycha jest wrogiem służby" - dodała.

Sąd Okręgowy w Krakowie odmówił podjęcia sprawy zawieszonej do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Najwyższym. Powód? SN rozpoznał skargę kasacyjną w składzie, w którym znalazło się trzech tzw. nowych sędziów SN. Chodzi o Marcina Łochowskiego, Jacka Widło i Tomasza Szanciło.

Decyzje sędziów Sądu Najwyższego wskazanych przez nową KRS mogą być kwestionowane – taką możliwość dopuszcza unijny trybunał.

Przeniesienie sędziego bez jego zgody do innego sądu lub między dwoma wydziałami tego samego sądu może naruszać zasady nieusuwalności i niezawisłości sędziów - orzekł Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wyrok dotyczy pytań prejudycjalnych skierowanych do TSUE przez Sąd Najwyższy.

Udział w orzekaniu osoby nieuprawnionej – to powód uchylenia we wtorek wyroku przez Sąd Okręgowy w Częstochowie. Chodziło o sędzię, która przeszła procedurę konkursową przed obecną KRS.

Sędzia Jacek Tyszka odmówił orzekania z sędziami powołanymi przez nową KRS. Przemysław Radzik uznał to oświadczenie za zrzeczenie się z urzędu.

Sędzia złożył zdania odrębne do sześciu wyroków. Powód? W składzie orzekającym zasiadała osoba, która została powołana na urząd po rekomendacji obecnej Krajowej Rady Sądownictwa.

Czy sąd, w celu zapewnienia skuteczności prawa unijnego, może pominąć orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego? Z takim pytaniem prejudycjalnym wystąpił jeden z sądów krajowych.

Uznanie za nieważne z mocy prawa uchwał neoKRS czy za nienależne wynagrodzeń sędziów Izby Dyscyplinarnej oraz niektórych sędziów powołanych na inne stanowiska w SN i NSA – to niektóre z propozycji Stowarzyszenia Sędziów Polskich „Iustitia” w celu przywrócenia praworządności.

Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem prezesa Rady Ministrów. Chodzi o ten wniosek, który wedle słów rzecznika rządu Piotra Müllera miał „rozstrzygnąć kwestię tego, czy Sąd Najwyższy w ogóle miał kompetencje do tego, aby podważyć w swojej uchwale status sędziów, bo został wykorzystany do tego przepis, który dotyczy wyłączania sędziów w konkretnych składach orzekających”.

Aby chronić status osób, które otrzymały nominację na urząd sędziego po rekomendacji kontestowanej Krajowej Rady Sądownictwa, do Trybunału Konstytucyjnego zwracali się już m.in. marszałek Sejmu, prezes Rady Ministrów czy Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego. Teraz do tego grona dołącza Sąd Rejonowy w Koninie.

Jednym z ciekawszych wydarzeń minionego tygodnia w wymiarze sprawiedliwości był wybór na wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa posła PiS Arkadiusza Mularczyka. I to nie tylko dlatego, że po raz pierwszy w historii tego gremium w ścisłym jego kierownictwie znalazł się czynny polityk. I nawet nie dlatego, że jest to symboliczne domknięcie procesu „reformowania” KRS.

Część „starych” sędziów orzekających w Izbie Karnej SN nie chce orzekać z „nowymi” sędziami, których skierowała do izby nowa I prezes SN. Od stycznia nie będą już musieli się tego obawiać.

Chciałbym się zająć problemem pracy sędziów niepełnosprawnych. Osoby takie nie mają zapewnionej możliwości pracy zgodnie z regułami obowiązującymi wszystkich pracowników niepełnosprawnych. (…) Idę więc do rady po to m.in., aby doprowadzić do zmian w tym zakresie”. To fragment wywiadu, jakiego w styczniu 2018 r. udzielił mi pan sędzia Maciej Nawacki, członek obecnej Krajowej Rady Sądownictwa. Łatwo policzyć, że od tego momentu minęły już ponad dwa lata. A o działaniach KRS na tym polu jakoś cicho. Głośno za to o tym, że rada zdecydowała o awansie sędziego Nawackiego do Sądu Okręgowego w Olsztynie.

I to nawet kosztem tego, że co poniektórzy zarzucą mi gaszenie rewolucyjnego zapału w walce o wolne sądy. Chcę dziś bowiem podziękować tym sądom, które potrafią wznieść się ponad bieżące spory i – nie pierwszy raz zresztą – motywowane dobrze pojętym poczuciem obowiązku zaczynają sprzątać bałagan, jaki zgotowali nam wszystkim politycy.

Krajowa Rada Sądownictwa, o której składzie w przeważającej części decydują politycy, działa już od ponad dwóch lat. Przez ten czas nie udało się usunąć największej kontrowersji związanej z jej aktywnością. KRS nadal rekomenduje prezydentowi kandydatów na sędziów. Wysiłki sądów krajowych oraz europejskich zmierzające do uregulowania statusu tychże sędziów okazały się niewystarczające. Przy czym stał się widoczny pewien charakterystyczny mechanizm neutralizacji działań zmierzających do uzdrowienia sytuacji.

Składając wniosek o wznowienie postępowania, nie wystarczy wskazać, że w składzie orzekającym zasiadał sędzia wskazany przez obecną KRS.

Choć ich liczba spada, nadal są sędziowie chętni do brania udziału w procedurze konkursowej przed obecną Krajową Radą Sądownictwa.