KULTURA MUZYKA RECENZJE

Klubowe bity Cola & Jimmu z „Enigmatic” raczej nie zawładną wakacyjnymi parkietami w Ustce czy Sopocie. Ale wysublimowanych klubowiczów powinny ucieszyć.

Na „Ciara” brak hitowych petard, są tylko przyzwoite numery w stylu „Body Party” i „Overdose” z klubowym potencjałem oraz pościelówy („DUI”).

Wydany właśnie szósty krążek „Pura Vida Conspiracy” to jedno z najlepszych dokonań Gogol Bordello.

Popsoulowe wygładzone dźwięki, solidny głos Sary, teksty o miłości, wyczuwalne country’owe klimaty. Tak naprawdę jednak całość jest nudnawa.

Z folkową gitarką i delikatnym głosem Passenger nie zawładnie szerszą polską publiką.

To druga płyta (epka) projektu WNDKR, czyli Michała Wendekera. Jest tu siła i moc rockandrollowych numerów Lenny’ego Kravitza („Well now”), melodyjność i klasyka gitarowego grania a la The Black Keys („Underdog”), a do tego romantyczne balladki („Undone”).

„Embracism” to solowy debiut Kirina J. Callinana. Muzyka mogliśmy już wcześniej poznać m.in. w projekcie Mercy Arms.

Na „The Big Dream”, tak jak na poprzedniczce „Crazy Clown Time” David Lynch czaruje bluesowymi podkładami podanymi w mrocznym, zakręconym sosie.

Ma wąs, koszulę w kratę, wełnianą czapkę i górniczą lampkę. Do tego gra hip-hop jak Cypress Hill. Oto Sztigar Bonko.

Mayer mówi o „Where Does This Door Go”, że czerpie z soft poprocka lat 80. Mam wrażenie, że jego propozycja jest ciekawsza od tego, co w tym stylu grano w latach 80.

Jest tutaj melodyjnie, jest zmysłowo, ale jest też nudnawo i nużąco. Bo Kalifornijczyk Robin Thicke, opowiadający głównie o seksie, na „Blurred Lines” nie przekonuje.

Editors na „The Weight of Your Love” duży nacisk położyli na klimat.

Pojawił się krążek, który może zdetronizować wszechobecny  na ambitniejszych letnich parkietach Daft Punk.  To nowe dzieło weteranów z Pet Shop Boys „Electric”.

Szwedzi z Amon Amarth wydali właśnie dziewiąty krążek w swojej dwudziestoletniej karierze, ale nie słychać tutaj znużenia. Przeciwnie, „Deceiver of the Gods” to jeden z najlepszych albumów w dorobku zespołu, nawet jeśli nie wnosi do ich muzyki nic nowego.

Całość nie na miarę Daft Punk, ale elektroniczne dźwięki Fuka Lata na pewno zasługują na uwagę.

"Be" - drugi krążek Beady Eye jest ciekawszy od poprzednika. To oczywiście duża zasługa doskonałego producenta Dave’a Sitka

"Ghost Youth" The Aikiu przyciąga tym najważniejszym – dźwiękami. Sporo numerów brzmi tu jak współczesna wersja The Cure albo The Talking Heads.

"In a Perfect World" to jedynie poprawna podróbka grania w stylu Coldplay. Gitarowe, rozmemłane brzmienie, jakiego w dzisiejszej muzyce jest multum raczej nie da im wielkiego rozgłosu na świecie.

Do tej pory nie przekonałem się do nowojorskiego Goo Goo Dolls i ich najnowsza, dziesiąta płyta „Magnetic” tego nie zmieni.