Kidyba

Często czuję się bezradny, próbując zrozumieć niektóre wyroki. Ich motywy bywają tak niejasne, że aż boli. Podobnie jak uzasadnienia, pisane metodą kopiuj-wklej.

To chyba dobry moment na humor, bo jesteśmy po „narodowej kwarantannie”. A umrzeć ze śmiechu można słuchając wypowiedzi studentów prawa i analizując „odkrycia”, których dokonali.

Na czele mojej klasyfikacji plasują się rzemieślnicy. Ale mamy też impotentów, konformistów czy prostytutki, które za pieniądze są w stanie, wbrew nauce, logice i zasadom wykładni, udowodnić wszystko.

Przypomnę, że pełnienie funkcji odbywa się w oparciu o mandat. Uzupełniające w tym zakresie jest pojęcie kadencji.

Nie chcę powiedzieć, że nie ma różnic między spółką z o.o. utworzoną w celu niegospodarczym a partią polityczną, ale osoba prawna jest osobą prawną. A upływ kadencji w każdej osobie prawnej ma takie samo znaczenie.

„Śledczy zmian legislacyjnych” to dziś nowy zawód. Tytuły ustaw mają się nijak do ich zawartości. Stąd „przy okazji” udaje się ograniczanie wolności i praw obywatelskich, osłabianie pozycji przedsiębiorców, fiskalizm.

Nie ma lepszego gruntu dla stworzenia prawa holdingowego w proponowanym kształcie. Władza dzieli i rządzi w spółkach z udziałem Skarbu Państwa. To więc wymarzony moment, aby „złapać za pysk” wszystko, co jest w spółkach zależnych.

Miałem przeczucie, że politycy znów zechcą wykorzystać prawników do swoich celów. I tak się stało.

Spółki prawa handlowego to spółki prawa, którego nie ma – taką śmiałą tezę postawił prof. Wojciech Popiołek z Uniwersytetu Śląskiego w swoim wykładzie podczas ubiegłotygodniowej konferencji naukowej poświęconej stu latom polskiego prawa handlowego, zorganizowanej w Lublinie.

Kazać w czasie epidemii stosować przepis dający możliwość sięgnięcia po normy, które wyłączają stosowanie zdalności, to kuriozum.

Wydaje się, że wojna to tylko chaos, a tu także pojawia się prawo.

Powszechna już, miejmy nadzieję, segregacja odpadów powinna dotyczyć także prawa.

Najbardziej szkoda mi młodszych kolegów, którzy są na początku kariery i aby jej nie zwichnąć, muszą mieć wenę non stop i muszą produkować, i to tam, gdzie dają dużo punktów.

Zrezygnowano z pomysłu zlikwidowania akcji na okaziciela, ale de facto doprowadza się do tego poprzez dematerializację akcji.

Projekt ustawy o szczególnej odpowiedzialności odszkodowawczej podmiotu dominującego ma szansę być tym, który zniszczy system prawa spółek.

Pomysłów na różnorodność jest wiele. Czemu więc nie spróbować oddać władzy samorządom?

Czy przy tworzeniu prawa w Polsce wszystko musi się dziać post factum, a nie prewencyjnie?

Od razu przyznaję się bez bicia – tutułowe określenie bezczelnie podkradłam prof. Andrzejowi Kidybie (jego comiesięczny felieton tym razem na str. 8; szczerze polecam!). Tymi dwoma słowami pan profesor idealnie wręcz opisał rosnące grono prawników, którzy aż przebierają nogami, by coś publicznie wyjaśnić, skomentować czy ocenić, choć na dany temat nie mają kompletnie nic ciekawego do powiedzenia. „Wypowiadając się bez sensu, reklamuje się przy okazji kancelarię, którą się reprezentuje” – pisze prof. Kidyba.

Jedną z przyczyn psucia prawa jest niezrozumienie problemów, które próbują rozstrzygnąć orzecznictwo i doktryna, a które chce rozwiązać urzędnik.