Czubkowska: Trzeci sektor umrze w państwowym uścisku

Organizacje pozarządowe mamy w Polsce od trochę ponad ćwierć wieku. Dlaczego wcześniej ich nie było? Bo to państwo miało zająć się każdą dziedziną życia obywateli. Z jakim skutkiem, wiemy. Z  takim samym zadziała pomysł centralnego zarządzania tym, czym mają się zajmować NGO (organizacje pozarządowe). Nie ma co się oszukiwać, plan powołania Narodowego Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego, o którym niespodziewanie zaczęła mówić premier Beata Szydło, ma niewiele wspólnego z realnym pochyleniem się nad losem trzeciego sektora. Awantura wokół NGO, która narasta od kilku miesięcy, dotyczy podstawowego problemu: pieniędzy. Które raz szerszym, raz węższym, ale w ogromnej części publicznym strumieniem płyną do instytucji, które są pozarządowe, czyli nie wykonują zleconych i skontrolowanych przez rząd zadań.

Spójrzmy na nie z boku, choć nie jest to proste. Ja wprawdzie nigdy w żadnej ani z żadną nie pracowałam , ale mam w nich wielu znajomych. których wagę pracy znam i cenię. Ale z drugiej strony tych znajomych w NGO, jak przekonują socjolodzy, powinnam mieć o wiele więcej. I sama powinnam działać społecznie, bo społeczeństwa rozwinięte i nowoczesne działają mocno i aktywnie. Jak nam mówi Kuba Wygnański w  wywiadzie, który można przeczytać dziś w Dzienniku.pl, z Caritas w Niemczech współpracuje ponad 600 tys. osób. A w Polsce w 100 tys. zarejestrowanych, z czego w 70–80 tys. faktycznie działających NGO ma zatrudnienie ledwie 100 tys. z  nas. Nawet doliczając działających społecznie, jako wolontariusze mamy zaangażowane góra (bo włącznie ze związkami zawodowymi, organizacjami pracodawców i organizacjami religijnymi) 13 proc. społeczeństwa.