Za kryzys zapłacili młodzi. To oni najczęściej zostali bez pracy

Liczba nowo przyznanych emerytur w I półroczu tego roku wyniosła 117,8 tys. i była niższa o 11,3 proc. niż w I półroczu 2019 ‒ wynika z danych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (w których nie uwzględniono osób, które były wcześniej na rencie i przeszły na emeryturę). To pokazuje, że COVID-19 nie zwiększył zainteresowania pobieraniem świadczeń. Takie sygnały nieoficjalnie docierały z ZUS, ale teraz potwierdzają to dane. ‒ To trochę niezgodne z intuicją i może dziwić, ale jest zgodne z trendami, które widać na rynku pracy. Badania BAEL (aktywności ekonomicznej ludności) pokazały, że seniorzy to jedna z niewielu grup, w których w II kw. tego roku poziom aktywności zawodowej wzrósł, a nie zmalał, i to zarówno rok do roku, jak i kwartał do kwartału – zauważa Andrzej Kubisiak z Polskiego Instytutu Ekonomicznego.

Oczekiwania były przeciwne i to z dwóch powodów. Ponieważ osoby 60 plus są w grupie ryzyka zakażeniem koronawirusem, można było się spodziewać szybszego odpływu na emerytury tej grupy. Można było także oczekiwać, że firmy, które będą miały kłopoty ekonomiczne wywołane epidemią, będą skłaniały do odejścia pracowników, którzy mogą liczyć na materialne zabezpieczenie (choć zgodnie z prawem pracy uzyskanie prawa do emerytury nie może być powodem zwolnienia). Jak podkreśla Andrzej Kubisiak, proces był odwrotny, największa dezaktywizacja pojawiła się wśród najmłodszych pracowników. – W danych GUS mamy dwie grupy szczególnie narażone na bezrobocie: do 30. roku życia oraz 50 plus. W pierwszej wzrost bezrobocia był trzy razy większy niż wśród starszych. W efekcie udział osób 50 plus w całej grupie bezrobotnych spadł. To pokazuje, że COVID nie uderzył w najstarszych i wypychał ich na emerytury, ale najbardziej dotknął młodych – podkreśla Kubisiak. Jak dodaje, podobne zjawisko pokazują statystyki rynku pracy także w innych krajach np. USA, Wielkiej Brytanii czy Szwecji.