Istotą zwolnień grupowych jest rozwiązanie w krótkim czasie umów o pracę ze znaczną częścią załogi z przyczyn niedotyczących pracowników. Zwolnienia grupowe wymagają od pracodawcy szczególnego trybu postępowania, który różni się od trybu rozwiązywania z pracownikami umów o pracę przewidzianego w kodeksie pracy.
Materia ta regulowana jest ustawą o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Ustawę stosuję się do rozwiązania stosunków pracy z grupą pracowników w określonym przedziale czasowym, a ponadto powodem rozwiązania stosunków pracy powinny być przyczyny niedotyczące pracowników. Są to wszelkie przypadki, w których powód uzasadniający zwolnienie nie leży po stronie pracownika (także ogłoszenie likwidacji lub upadłości pracodawcy).
Ustawa ma zastosowanie jedynie wobec pracowników (w rozumieniu art. 2 kodeksu pracy), z wyjątkiem pracowników mianowanych i tymczasowych. Nie obejmuje też wszystkich pracodawców, a tylko takich, którzy w dniu rozpoczęcia procedury zwolnień grupowych zatrudniają co najmniej 20 pracowników. Mniejsi pracodawcy oczywiście również mogą zwalniać pracowników z przyczyn ekonomicznych, ale nie stosują wtedy ustawy o zwolnieniach grupowych, lecz przepisy kodeksu pracy (w szczególności art. 38 k.p.).
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.