Magazyn na weekend

Dziś, kiedy mamy do czynienia z tak silną dominacją mediów społecznościowych, strategia państwowa łatwo pada ofiarą zideologizowanych stanowisk.

Interesy gospodarcze i militarne USA nad Wisłą są na tyle rozbudowane, że żaden lokator Białego Domu nie odda łatwo naszej części Europy, bo ma taki kaprys.

Tuż po tym, jak stało się jasne, że prezydentem USA zostanie Donald Trump, miliarder Elon Musk opublikował na X fotomontaż. Widać na nim Gabinet Owalny, do którego Musk wchodzi, trzymając zlew. Nad obrazkiem tekst: „Let that sink in”, co dosłownie oznacza „wpuśćcie ten zlew”. Gdybyśmy szukali polskiego odpowiednika oddającego znaczenie tego sformułowania, sięgnęlibyśmy po polski rap – „uświadom to sobie, sobie”. W ten prześmiewczy sposób Musk obwieścił, że teraz zamierza rozgościć się w Białym Domu.

Prezydentura Donalda Trumpa to dla reszty świata pewność sporych perturbacji, ale dla niektórych promyk nadziei na większą sprawczość Stanów Zjednoczonych.

Kurtuazyjna wizyta republikańskiego kongresmana, wiernego zwolennika Donalda Trumpa. Miła atmosfera, pogawędka, najpierw o sprawach nieistotnych, po kilku minutach jednak przeszliśmy do rzeczy. Opowiedziałem o naszym zaangażowaniu w pomoc Ukrainie, o dostawach uzbrojenia, o tym, jak przyjmujemy uchodźców. O neoimperialnych ambicjach Władimira Putina i o zagrożeniu, jakie Rosja stwarza dla cywilizacji Zachodu. „Wspieramy Ukraińców także dlatego, że chcemy uniknąć kolejnej Buczy, tym razem na przedmieściach Warszawy” – tłumaczyłem. „Very well. By the way, what is Warsaw?” – dociekał kongresman.

To nie jest zwykła porażka wyborcza, tylko dowód na inercję i całkowity chaos w Partii Demokratycznej.

Donald Trump nie tylko wygrał wybory. Poprawił swoje wyniki zarówno w wiejskim Kentucky, jak i na Manhattanie. Ruchu, który zbudował, nie docenili ani komentatorzy i sondażowcy, ani rywale.

Niepodległości w 1918 r. nie udałoby się nam odzyskać, gdyby nie załamanie się niemieckiego ducha imperializmu. Zapominamy, przytłoczeni doświadczeniem II wojny światowej, że ta pierwsza (Wielka, jak ją wówczas nazywano), kończyła się wielkimi triumfami niemieckiej armii na Wschodzie. Wojna została przegrana, zaś gigantyczny wysiłek narodu przyniósł głód, niekończące się wojowanie i, rzecz jasna, ofiary. Narodowi przestało się chcieć.

Quincy Jones do końca podkreślał, że sensem jego życia była muzyka – jego, jak mawiał, prawdziwa matka.

Partie próbują się przypodobać „medianowemu” wyborcy, starając się dać mu jak najniższe podatki i większe transfery, a mniej troszczą się o najbiedniejszych.