Magazyn na weekend

W ciągu ostatnich dwóch i pół roku prokuratorzy zarekwirowali majątek o łącznej wartości ponad 1,1 mld zł należący do osób podejrzewanych o udział w przestępczości zorganizowanej, poważne przekręty finansowe i wyłudzenia skarbowe.

Na plus – rosnące dochody gospodarstw domowych i konsumpcja, która rozkręciła wzrost PKB. Na minus – miałkość w inwestycjach.

Do dwóch tradycyjnych grup wyborców PiS – prawicowych i socjalnych – dołączyła trzecia: ta zadowolona z zarobków i poziomu życia, która boi się to wszystko utracić.

- Ten, kto podsuwa nam odpowiednie pojęcia, zajmuje w polityce dużo silniejszą pozycję. Dzisiaj nie ma wątpliwości, że PiS dał radę narzucić w debacie publicznej swój język - mówi w rozmowie z DGP Marcin Napiórkowski, doktor habilitowany kulturoznawstwa, semiotyk i badacz kultury. Wykłada w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Autor m.in. książek „Mitologia współczesna” i „Władza wyobraźni”. W tym roku opublikował „Kod kapitalizmu” oraz „Turbopatriotyzm”.

Dla finansów mediów publicznych dobra zmiana oznacza przede wszystkim coraz większe zastrzyki pieniędzy z budżetu państwa.

Zmiany w Sądzie Najwyższym przedstawiano jako sposób na poprawę jego pracy. Szybciej nie jest, a czy lepiej i sprawiedliwiej, to zależy od tego, kto ocenia.

Postawa rządu wobec przedsiębiorców przez ostatnie cztery lata była pełna kontrastów. Z jednej strony deklaracje ułatwień, z drugiej – duża nieufność.

Sprawdź, ile wydajemy na ochronę zdrowia.

Rośliśmy szybko, udało nam się zmniejszyć dystans do bogatszych. Ostatnie cztery lata Polska utrzymała się na fali, która podniosła się trzy dekady temu.

Przez ostatnie cztery lata świat stał się zdecydowanie mniej przewidywalny. I nasi przeciwnicy, i sojusznicy wykonali dwa kroki do przodu. My również, ale zrobiliśmy też kilka kroków wstecz.

Być rodzicem to tyle, co się wstydliwie sprzeniewierzyć. Czemu? Wspólnemu dobru.

Mówi się, że to nie programy wygrywają wybory. Wygrywają je emocje i nastroje. Tylko te punkty programowe skutecznie przeciekają do świadomości elektoratu, które potrafią wzbudzać strach, nadzieję, złość czy nostalgię.

Gdy trzy i pół roku temu przywracano unię personalną ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego, Zbigniew Ziobro, który dostał do rąk podwójną władzę, ogłosił, że „firma” w końcu wychodzi ze stanu bierności i marazmu. Że nareszcie będzie można nią realnie zarządzać, a nie tylko rozkładać ręce z niemocy. Żeby było jeszcze łatwiej, PiS-owska reforma prokuratury dała Ziobrze nieograniczoną swobodę doboru i weryfikacji kadr. Cała prokuratorska wierchuszka dostała też legalne narzędzia do uchylania decyzji podwładnych oraz instruowania ich, jak powinni działać w konkretnych sprawach: kogo przesłuchać, komu postawić zarzuty i które postępowanie umorzyć (wcześniej naciski też wywierano, choć używano do tego miękkich, nieformalnych metod). Do tego wszystkiego szefowie jednostek zostali formalnie autoryzowani do dzielenia się z zaprzyjaźnionymi mediami informacjami dotyczącymi toczących się śledztw, nawet bez zgody referenta.

Nie martwcie się zatem o jutro, bo jutro samo zatroszczy się o siebie. Starczy dniowi jego własnej biedy”. Taki przekaz z Ewangelii według św. Mateusza kiepsko nadaje się na podstawę polityki gospodarczo-społecznej. Dlatego nawet przywiązany do chrześcijańskich wartości rząd PiS planuje. Perspektywa planowania? Trzy kolejne kadencje. W tym czasie ma powstać – jak przekonuje spiritus movens partii Jarosław Kaczyński – państwo dobrobytu. Dobry plan?