Kosmiczny odlot z nadtlenkiem wodoru

Być może nie każdy o nim słyszał, ale na pewno każdy się z nim zetknął. Bo nadtlenek wodoru H2O2 w niskim stężeniu, a więc roztworze 3-procentowym, jest popularną wodą utlenioną, której używa się do dezynfekcji skaleczeń. Z kolei roztwór 30-procentowy jest znanym wybielaczem (o handlowej nazwie perhydrol). Jeszcze w latach 90. młodzież używała go do rozjaśniania włosów. W większym stężeniu służył on także do zabijania bakterii w przemyśle spożywczym, a jako rozpraszana mgiełka jest wykorzystywany do zabijania bakterii w salach operacyjnych. Przemysłowo nadtlenek wodoru używany jest w stężeniu do 60 proc., a koszt jednego litra takiej cieczy wynosi 20–30 zł (dla najczystszych typów, bo cena przemysłowego jest i rzędu kilku zł/l, zależnie oczywiście od skali zakupu). W wyższym stężeniu oraz czystości (pod nazwą HTP, czyli High Test Peroxide) ten związek chemiczny w latach 70. był wykorzystywany przez Brytyjczyków jako utleniacz do specjalnego rodzaju nafty będącej paliwem kosmicznym. Bez niego satelity nie mogłyby zostać wyniesione na orbitę – proces spalania nie zachodzi bez tlenu, którego na dużych wysokościach, a zwłaszcza w przestrzeni kosmicznej, po prostu nie ma. Jeszcze wcześniej, w czasie II wojny światowej był wykorzystywany przez Niemców do walki z aliantami. W pociskach rakietowych V2, które spadały na Londyn, nadtlenek wodoru zasilał turbopompę pompującą właściwe paliwo i utleniacz, czyli alkohol etylowy i ciekły tlen. Był też używany jako materiał pędny w niektórych U-botach oraz po wojnie, głównie w USA, do napędu torped. Jednak żadne z tych rozwiązań nie stosowało nadtlenku wodoru w stężeniu 98-procentowym, które uzyskują chemicy z warszawskiego Instytutu Lotnictwa.