Marczuk: Co ostanie się premierowi

„Nie jest prawdą, że w dobie kryzysu (...) możemy sobie pozwolić na zbyt kosztowne reformy, które przyniosą oszczędności w odległej przyszłości” – mówi w wywiadzie dla „Polityki” Donald Tusk. W tym stwierdzeniu tkwi kakofonia. Premier z jednej strony mówi „nie reformujmy”, a z drugiej chwali się w Brukseli oszczędnościami w emeryturach pomostowych, które zostały wprowadzone zaledwie od początku 2009 r. Tezie premiera przeczą też inne fakty. Jak wylicza dzisiaj „DGP” z Fundacją FOR, np. podniesienie wieku emerytalnego daje natychmiastowe oszczędności. Podobnie jak zmiany w sposobie wypłacania świadczeń czy Karcie nauczyciela. Ponadto trud reform daje nadzieję na przyszłość, a ich zaniechanie oddala od scenariusza szybkiego wzrostu. Premier nie tylko wątpi w ten trud, ale odwleka – bardziej ze względów wewnętrznych rozgrywek politycznych niż z konieczności – moment sformowania nowego rządu. Mimo że na Zachodzie wzbiera burza i musimy szybko uciekać do przodu. Jaki będzie tego efekt? Do grudnia w ministerstwach urzędnicy, zamiast pisać projekty ustaw czy pracować koncepcyjnie, będą rozmawiać, kto zostanie, a kto z rządu wyleci. Dwa zmarnowane miesiące – na koszt podatników oczywiście.