Wyobraźmy sobie, że przedsiębiorca planuje likwidację firmy, ale winien jest wierzycielom spore sumy. W takiej sytuacji – jeżeli toczą się postępowania sądowe – prawo nakazuje złożenie w depozycie sądowym spornych kwot, które odpowiadają wysokości dochodzonej wierzytelności. Tyle że sąd przy wykreśleniu spółki ich nie weryfikuje, bazując jedynie na ogólnym oświadczeniu likwidatora, że wierzytelności sporne zostały zabezpieczone. Zatem w praktyce kwoty te mogą okazać się niewspółmierne w stosunku do rzeczywistych kosztów. Tymczasem po wykreśleniu spółki z rejestru przedsiębiorców, wobec braku następcy prawnego, postępowania sądowe z udziałem spółki zostają umorzone. Wierzyciele pozostają na lodzie. Powstaje pytanie: czy i jak mogą się bronić przed taką ucieczką od długów?
Dla wielu przedsiębiorców likwidacja biznesu jest koniecznością, często wynikającą z braku dostatecznych środków finansowych. Wówczas diametralnie zmienia się cel funkcjonowania spółki: zadaniem likwidatora staje się zakończenie jej interesów, ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań i upłynnienie majątku, a następnie podzielenie uzyskanych kwot likwidacyjnych między wspólników. W praktyce zdarza się jednak, że spółka wykorzystuje proces likwidacji w innych celach, aniżeli wprost wskazanych w przepisach ustawy z 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1578 ze zm.; dalej: k.s.h.), np. uznaje to za sposób na zakończenie długoletnich sporów sądowych i uniknięcie ich niekorzystnych skutków. Przepisy k.s.h. milczą na ten temat, a praktyka pokazuje, iż taka sytuacja jest możliwa.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.