Właśnie ukazał się ciekawy, prawie 400-stronicowy dokument prognostyczny napisany przez Jorgena Randersa, jednego z autorów słynnego raportu sprzed 40 lat „Granice wzrostu”. Chcąc upamiętnić ową rocznicę, raport stawia sobie za cel prognozę dla świata za następne 40 lat – stąd ta nieokrągła data w jego tytule.
Tekst czyta się z ciekawością właściwą wszystkim tego typu odważnym prognozom, pamiętając, jak żywe debaty rozbudził poprzedni raport, nawet jeśli nie miał on specjalnych konsekwencji politycznych. Szkieletem obecnego dokumentu jest próba odpowiedzi na parę podstawowych pytań. Czy wobec nadmiernej polaryzacji bogactwa i szerzącego się konsumeryzmu (niepoprawiającego przy tym dobrostanu nawet najbogatszych społeczeństw) czeka nas koniec obecnej wersji kapitalizmu?
Czy obecny model wzrostu gospodarczego jest do utrzymania? Aby umożliwić krajom Azji osiągnięcie poziomu dzisiejszych Stanów Zjednoczonych, wymagałby zasobów pięciokrotnie większych od oferowanych nam przez Ziemię. Czy jest szansa na przetrwanie zachodniego modelu demokracji wobec zbyt powolnego tempa podejmowania kluczowych decyzji politycznych i ich wyznaczanej kalendarzami wyborczymi krótkowzroczności, marginalizacji ciał eksperckich i postępującej biurokratyzacji rządzenia? Czy wreszcie nie czeka nas niebawem wielki, międzypokoleniowy konflikt wywołany obecnym życiem na kredyt (finanse, bogactwa naturalne, środowisko) i dojrzewającym protestem pozbawianego szans na atrakcyjną przyszłość młodego pokolenia?
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.